Psychoterapia | BrainHELP

PTSD – czy da się wyleczyć stres pourazowy?

brainhelp — Thu, 16 Apr 2026 11:56:22 +0000

Zespół stresu pourazowego (PTSD, ang. Post-Traumatic Stress Disorder) jest zaburzeniem psychicznym rozwijającym się u części osób, które doświadczyły wydarzeń o charakterze traumatycznym. Do zdarzeń takich zalicza się m.in. doświadczenie przemocy, wypadków, katastrof naturalnych, działań wojennych czy poważnych zagrożeń życia. Badania nad PTSD intensywnie rozwijały się szczególnie po obserwacjach klinicznych prowadzonych wśród weteranów wojennych, co przyczyniło się do włączenia tego zaburzenia do systemów klasyfikacyjnych psychiatrii.

Współczesne podejście kliniczne podkreśla, że wczesna diagnoza oraz odpowiednia interwencja psychologiczna znacząco zmniejszają ryzyko utrwalenia się objawów oraz powikłań, takich jak współwystępujące zaburzenia depresyjne, zaburzenia osobowości czy zachowania samobójcze.

PTSD – co to znaczy? Definicja zespołu stresu pourazowego

Co to jest PTSD? PTSD to skrót od angielskiej nazwy Post Traumatic Stress Disorder, co po polsku oznacza zespół stresu pourazowego lub zaburzenie stresowe pourazowe. Czy PTSD to choroba psychiczna? PTSD to zaburzenie psychiczne opisane w klasyfikacjach diagnostycznych, takich jak Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM‑5‑TR) oraz ICD‑11 opracowanej przez World Health Organization.

Zgodnie z tymi klasyfikacjami PTSD rozwija się w następstwie bezpośredniego lub pośredniego doświadczenia zdarzenia traumatycznego, które wywołuje intensywny lęk, poczucie zagrożenia życia lub bezradności. Zaburzenie to wiąże się z istotnym pogorszeniem funkcjonowania psychicznego, społecznego oraz zawodowego osoby dotkniętej problemem.

Skoro już wiesz, co to jest zespół stresu pourazowego, wiesz, co to za choroba. przyjrzyjmy się znaczeniu PTSD w życiu pacjentów. Prześwietlamy przyczyny, symptomy i możliwości leczenia, które można znaleźć w centrum pomocy psychologicznej.

PTSD – przyczyny. Skąd bierze się ten stres?

PTSD jest diagnozowane na podstawie wystąpienia traumatycznego przeżycia, które uniemożliwiło danej jednostce prowadzenie normalnego życia zawodowego i społecznego. Zgodnie z ICD-11:

objawy PTSD utrzymują się przez co najmniej kilka tygodni po wydarzeniu traumatycznym,
zwykle pojawiają się w ciągu pierwszych 3 miesięcy od zdarzenia, choć mogą również wystąpić z opóźnieniem.. Trauma stanowi zatem główne źródło stresu. Ze względu na powszechność występowania traumatycznych przeżyć już w okresie dzieciństwa istnieją osobne kryteria diagnozy PTSD u dzieci w wieku sześciu lub mniej lat.

Zespół stresu pourazowego – objawy

Jakie są objawy syndromu stresu pourazowego? Najczęściej pojawiające się symptomy PTSD to:

objawy intruzji, czyli koszmary nocne, niepokojące wspomnienia, obsesyjne wracanie myślami do traumatycznego przeżycia, doświadczanie stresu lub reakcji fizjologicznych w odpowiedzi na bodźce wyzwalające wspomnienia;
zaburzenia nastroju lub funkcji poznawczych, związane z traumą, takie jak częste odczuwanie przygnębienia, negatywne nastawienie do otoczenia, niezdolność odczuwania radości, poczucie wyobcowania lub amnezja dysocjacyjna;
zmiany w pobudzeniu i reaktywności, w tym wybuchy gniewu, agresja, drażliwość, problemy z koncentracją, zaburzenia snu oraz nadmierna czujność.

Ponadto objawy PTSD u dorosłych obejmują również derealizację, czyli poczucie, że rzeczywisty świat tak naprawdę nie istnieje, a także depersonalizację, czyli uczucie oderwania się od własnego ciała.

Jak długo trwa zespół stresu pourazowego?

Jest to kwestia bardzo indywidualna. Objawy PTSD utrzymują się przez co najmniej miesiąc i w zasadzie mogą towarzyszyć choremu przez całe jego życie. Dlatego tak istotne jest możliwie najszybsze skonsultowanie się ze specjalistą.

PTSD – jak pomóc bliskim, a jak samemu sobie?

Jak pomóc samemu sobie lub bliskiej osobie, która prawdopodobnie cierpi na zespół stresu pourazowego? Jeśli problem dotyczy nas samych, powinniśmy udać się do lekarza, terapeuty lub psychologa. Natomiast gdy podejrzewamy występowanie PTSD u przyjaciela lub członka rodziny, warto zacząć od szczerej rozmowy oraz przedstawienia argumentów, dla których uważamy, że rozmówca powinien udać się na konsultację ze specjalistą. Nie musisz sam wiedzieć, jak radzić sobie z PTSD. Najlepszym sposobem na to, aby skutecznie poradzić sobie z zespołem stresu pourazowego, jest rozpoczęcie leczenia lub terapii okiem eksperta.

Zespół stresu pourazowego – leczenie. Najlepsza pomoc

Jak leczyć PTSD? Czy PTSD jest uleczalne? W kontekście tej choroby pojawia się wiele ważnych pytań. Leczenie zespołu stresu pourazowego może przebiegać przy użyciu środków farmakologicznych lub terapii. Jak leczyć zespół stresu pourazowego bez stosowania leków? Eksperci rekomendują, aby relacja pomiędzy pacjentem i terapeutą była oparta przede wszystkim na współpracy. Ważna jest również psychoedukacja, dzięki której pacjent lepiej akceptuje swoją chorobę. Istnieje również specjalna terapia skoncentrowana na traumie, nazywana również terapią PTSD. Zgodnie z badaniami przeprowadzonymi w dziedzinie psychologii, stosowanie psychoterapii w celu leczenia PTSD jest bardziej czasochłonne niż w przypadku korzystania z metod farmakologicznych, nie naraża się jednak pacjenta na niepożądane działania leków.

Wiele osób, które wiedzą, co to jest PTSD, zastanawia się, czy terapia może być w ogóle skuteczna w leczeniu zespołu stresu pourazowego. Badania kliniczne jednoznacznie wskazują, że interwencje psychoterapeutyczne, zwłaszcza oparte na modelu poznawczo-behawioralnym oraz metodzie EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing), należą do najskuteczniejszych form leczenia tego zaburzenia. Psychoterapia indywidualna koncentruje się na stopniowym przetwarzaniu traumatycznych wspomnień, redukcji objawów lękowych i poprawie zdolności regulacji emocji. W zależności od nasilenia objawów i indywidualnych potrzeb pacjenta proces terapeutyczny może być wspierany farmakoterapią.

Co ważne, z PTSD można sobie też radzić w ramach terapii grupowych. Podobne doświadczenia większej liczby osób mogą pomóc odnaleźć się w rzeczywistości po traumie.

PTSD u dzieci – objawy i leczenie. Czy różni się od PTSD u osób dorosłych?

Objawy zespołu stresu pourazowego u dzieci są podobne do tych, jakie występują wśród dorosłych. Jedyną różnicą jest to, że dorośli pacjenci potrafią lepiej opisać swoje odczucia, dzięki czemu diagnoza może zostać postawiona odpowiednio wcześniej. W przypadku dzieci to rodzice powinni zwracać uwagę na niepokojące symptomy mogące sugerować występowanie zespołu stresu pourazowego, takie jak nadmierna agresja, drażliwość oraz problemy z koncentracją, poprzedzone traumatycznych przeżyciem. Leczenie zespołu stresu pourazowego u dzieci wymaga cierpliwości, zrozumienia i współpracy rodziny z terapeutą, ponieważ to właśnie wsparcie bliskich ma kluczowe znaczenie w procesie zdrowienia.

Nieleczony zespół stresu pourazowego – czym to grozi?

Nieleczony zespół stresu pourazowego może przyczynić się do wystąpienia innych zaburzeń. Do najczęściej występujących należą bóle somatyczne, chroniczny stres, natrętne myśli, nałogi, a w skrajnych przypadkach – próby samobójcze.

Nie czekaj aż PTSD zabierze Ci najpiękniejsze chwile życia. Umów się na konsultację ze specjalistą i przepracuj traumę, z którą się borykasz.

PTSD – czy da się wyleczyć stres pourazowy?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post PTSD – czy da się wyleczyć stres pourazowy? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Jak wygląda depresja maskowana?

brainhelp — Fri, 03 Apr 2026 12:13:43 +0000

Chociaż depresja maskowana, nazywana również depresją utajoną, nie występuje na liście Międzynarodowej Statystycznej Klasyﬁkacji Chorób i Problemów Zdrowotnych, to termin ten jest powszechnie stosowany przez specjalistów. Mianem depresji maskowanej określa się rodzaj depresji, której objawy nie są w pełni typowe dla tej przypadłości. Postawienie diagnozy wymaga spojrzenia na problem z nieco szerszej perspektywy oraz przeprowadzenia dokładnego wywiadu z pacjentem.

Depresja maskowana – co to jest?

Co to depresja maskowana? Symptomy depresji maskowanej są nieznacznie mniej intensywne niż w przypadku typowej depresji. Osoby z depresją maskowaną w mniejszym stopniu odczuwają takie symptomy depresji jak zmęczenie, brak odczuwania radości czy permanentnie obniżony nastrój. Zamiast tego dochodzi u nich do zintensyfikowania się zaburzeń lękowych, problemów ze snem lub też zespołów bólowych.

W kontekście depresji warto pamiętać, że może ona mieć różne formy, które mogą pojawić się na różnych etapach życia. Na naszym blogu możesz zatem przeczytać m.in. o depresji poporodowej czy dystymii.

Depresja maskowana – objawy

Objawy charakterystyczne dla depresji maskowanej to:

zaburzenia lękowe, czyli odczuwanie przewlekłego lęku, który objawia się w postaci somatycznej, jako na przykład bóle brzucha lub bóle i zawroty głowy, świąd skóry, zespół niespokojnych nóg,
natrętne myśli, a także obsesyjne i kompulsywne zachowania,
sięganie po używki, często aż do momentu wykształcenia się nałogu.

Tym objawom mogą towarzyszyć objawy charakterystyczne dla typowej depresji.

Depresja maskowana – test

Zdiagnozowanie depresji maskowanej stanowi duże wyzwanie zarówno dla lekarza, jak i dla pacjenta. Symptomy tej choroby nie wskazują bowiem na jej rzeczywistą przyczynę. Punkt wyjścia dla badań w kierunku depresji utajonej stanowią zazwyczaj poprawne wyniki badań laboratoryjnych i obrazowych. Jest to znak dla specjalisty, że za dolegliwościami bólowymi stoi choroba psychiczna. Występowaniu depresji maskowanej sprzyja również genetyka. Jeśli w rodzinie pacjenta były przypadki osób z zaburzeniami nastroju, to ryzyko wystąpienia u niego depresji maskowanej jest większe.

Depresja maskowana – leczenie

Jak leczyć depresję maskowaną? Dla wielu osób zaskakującym jest fakt, że leczenie depresji maskowanej jest podobne do leczenia typowej depresji. Podstawę stanowią zatem leki przeciwdepresyjne, w tym głównie preparaty powodujące zwiększenie ilości serotoniny i noradrenaliny w mózgu. W Polsce wszystkie leki na depresję maskowaną są dostępne tylko na receptę. Przepisaniem tego typu specyfików może zająć się jedynie lekarz po przeprowadzeniu badań i dogłębnego wywiadu z pacjentem. Oprócz leczenia farmakologicznego poleca się również skorzystanie ze wsparcia psychoterapeuty.

Depresja maskowana a nerwica

Czym tak właściwie różni się depresja maskowana od nerwicy? Obie te przypadłości są do siebie bardzo podobne. Różnicą jest jednak to, że w przypadku depresji maskowanej pacjent doświadcza emocji związanych z utratą odczuwania radości oraz znacznym spadkiem energii, często traci tzw. sens życia, a także staje się zdecydowanie negatywnie nastawiony do świata. W przypadku nerwicy tego rodzaju objawy nie są obecne. Depresja jest bardziej złożoną chorobą, której leczenie często wymaga interwencji farmakologicznej. W przypadku nerwicy zaleca się z kolei głównie psychoterapię indywidualną.

Czujesz, że zmagasz się ze stanami depresyjnymi? Obawiasz się, że może to być depresja maskowana? Poszukaj wsparcia u doświadczonych specjalistów z Centrum Psychoterapii i Pomocy Psychologicznej BrainHELP.

A jeśli wiesz, że ktoś z Twojego otoczenia boryka się z depresją, również maskowaną, sprawdź w innym tekście na naszym blogu, jak pomóc osobie w depresji. Owocnej lektury!

Jak wygląda depresja maskowana?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post Jak wygląda depresja maskowana? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

OCD ‒ co warto wiedzieć i jak sobie pomóc?

brainhelp — Fri, 27 Mar 2026 12:48:13 +0000

Nerwica natręctw, inaczej zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD), to jedno z zaburzeń lękowych/obsesyjnokompulsyjnych, które może wystąpić u osób dorosłych, młodzieży, a także u dzieci. Charakteryzuje się obecnością obsesji (natrętnych, powracających myśli, wyobrażeń lub impulsów) oraz kompulsji (powtarzalnych czynności lub działań umysłowych wykonywanych w celu zmniejszenia lęku). Zaburzenie to znacząco wpływa na codzienne funkcjonowanie, relacje społeczne i jakość życia, a jego objawy nie są wynikiem słabej woli, lecz procesów biologicznych, psychologicznych i środowiskowych.

OCD – co to tak naprawdę jest?

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD) to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się występowaniem obsesji oraz kompulsji. Obsesje to natrętne, powtarzające się myśli, impulsy lub wyobrażenia, które są odbierane jako niechciane i powodujące znaczny dyskomfort lub lęk. Kompulsje to natomiast powtarzane zachowania lub czynności umysłowe, które osoba czuje się zmuszona wykonywać w odpowiedzi na obsesję lub według sztywnych reguł. Chory rozpoznaje natręctwa jako własne, ale niepotrzebne i przesadne, jednak nie potrafi ich kontrolować. Kompulsje mają na celu zmniejszenie lęku lub zapobieżenie wyobrażanej katastrofie, choć w rzeczywistości nie są z nią racjonalnie związane. Klasycznym przykładem jest powtarzające się mycie rąk w obawie przed zanieczyszczeniem lub chorobą. OCD jest zaburzeniem wymagającym leczenia, zaliczanym do spektrum zaburzeń lękowych, choć stanowi odrębną kategorię diagnostyczną. W odróżnieniu od zaburzeń psychotycznych, np. schizofrenii, osoba z OCD zazwyczaj zachowuje wgląd w swoje objawy — wie, że są irracjonalne, lecz mimo to nie potrafi przestać ich wykonywać, co prowadzi do istotnego spadku jakości życia.

OCD – przyczyny. Co powoduje zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne?

Skąd się biorą zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne? Przyczyny OCD są złożone i wieloczynnikowe. Zaburzenie może rozwinąć się jako reakcja na traumatyczne doświadczenia, przewlekły stres lub trudne wydarzenia życiowe. Istotną rolę odgrywają również wczesne wzorce nabyte w dzieciństwie, takie jak nadmierna kontrola, sztywne wymagania, wysokie poczucie odpowiedzialności czy przekonanie o konieczności unikania błędów. OCD często wiąże się także z pewnymi utrwalonymi sposobami radzenia sobie z lękiem, tendencją do perfekcjonizmu, nadmiernej czujności czy skłonnością do zamartwiania się. Współwystępowanie silnego stresu, podatności psychologicznej oraz niekorzystnych doświadczeń relacyjnych może prowadzić do rozwinięcia się obsesji i kompulsji.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne – objawy. Na co zwrócić uwagę?

Jak odróżnić OCD od perfekcjonizmu czy zwyczajnej ostrożności? Co powinno nas zaniepokoić? Wspólne dla OCD są:

świadomość chorego, że jego myśli są irracjonalne;
lęk wywoływany przez obsesje;
powtarzalność i uporczywość objawów.

Objawy obsesyjno-kompulsyjne zależą od tego, na jaki rodzaj OCD choruje pacjent. Do częściej spotykanych należą:

lęk przed zanieczyszczeniem ‒ obsesyjna troska o higienę;
odczuwanie różnego rodzaju przymusów, np. liczenia przedmiotów, rozpoczynania czynności o pełnej godzinie itd.;
ciągłe sprawdzanie, np. czy drzwi są zamknięte;
gromadzenie niepotrzebnych przedmiotów;
wątpliwości moralne;
rytuały mentalne.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne – przykłady. Kiedy dają się we znaki?

Zarówno osoba cierpiąca na OCD, jak i ludzie z jej bliskiego otoczenia na co dzień doświadczają trudności wynikających z tej choroby. Uporczywe dbanie o symetrię i porządek, zbieractwo, natrętne myśli agresywne ‒ to przykłady zachowań, które dotyczą nie tylko chorego, ale nierzadko utrudniają jego funkcjonowanie w grupie, np. w rodzinie. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD) mogą istotnie wpływać na funkcjonowanie w relacjach interpersonalnych, rodzicielstwie oraz pracy zawodowej. Objawy nie ograniczają się do klasycznych obsesji dotyczących zanieczyszczeń czy kontroli — mogą przyjmować formy specyficzne dla danej sfery życia, oparte na charakterystycznych dla OCD mechanizmach: natrętnych myślach, wątpliwościach, katastroficznych interpretacjach oraz kompulsyjnym redukowaniu lęku.

OCD w relacji partnerskiej

W związkach zaburzenie może przejawiać się tzw. ROCD (Relationship OCD), czyli obsesyjno-kompulsyjnymi objawami dotyczącymi relacji. Mogą to być m.in.:

cykliczne rozstania i powroty, wynikające z powtarzających się obsesyjnych wątpliwości dotyczących partnera lub jakości związku,
natrętne porównywanie obecnego partnera z byłymi, służące sprawdzaniu „czy wybrałam/wybrałem właściwą osobę”,
kompulsywne poszukiwanie zapewnień (reassurance seeking), np. wielokrotne pytania o uczucia partnera („Czy kochasz mnie?”), których celem jest redukcja lęku, a nie realna potrzeba uzyskania informacji.

Takie zachowania mają charakter powtarzalny, przymusowy i nie prowadzą do trwałego uspokojenia, wzmacniając błędne koło OCD.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne – jak sobie radzić? Jak pomóc bliskim z OCD?

Masz w bliskim otoczeniu osobę z OCD? Oto, co możesz dla niej zrobić:

Okaż zrozumienie. Nie traktuj jej zachowań jako fanaberii. Nie mów, że „przesadza”. Nie oceniaj.
Słuchaj. Bądź partnerem do rozmowy. Osobą godną zaufania. Pozwól jej wyrazić na głos swoje myśli i obawy.

OCD to choroba, która wymaga leczenia. Najlepszym, co możesz zrobić dla bliskiej osoby, jest skłonienie jej do skorzystania z pomocy specjalisty. A jeśli już jest w trakcie leczenia, doceniaj jej wysiłki i pomagaj w ćwiczeniach zaleconych przez psychoterapeutę.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne – leczenie

Leczenie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych przybiera zazwyczaj formę psychoterapii, niekiedy wspomaganej farmakologicznie. W psychologii OCD uznaje się za jedno z najskuteczniej leczonych zaburzeń, pod warunkiem współpracy pacjenta z terapeutą oraz zachowania systematyczności wizyt. Farmakoterapia OCD tylko wówczas przynosi efekty, kiedy chory dokładnie stosuje się do zaleceń lekarza: nie pomija dawek leku i nie przerywa leczenia bez konsultacji.

Terapia zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych

W BrainHELP oferujemy wsparcie dla osób z OCD w ramach psychoterapii poznawczo-behawioralnej, a także w nurcie psychodynamicznym. Terapia bazuje zwykle na następującym procederze:

zrozumieniu mechanizmów choroby;
stopniowej ekspozycji pacjenta na lęk i powstrzymywaniu się przed kompulsyjną reakcją (np. zaniechanie umycia rąk po kontakcie z potencjalnym źródłem zarazków).

Ważne: jeśli konieczna jest farmakoterapia, leki może przepisać tylko specjalista psychiatrii OCD.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne u dzieci – jak to wygląda?

Rozpoznanie OCD u dzieci bywa o tyle trudne, że może być mylone z buntem czy fazą rozwojową. Objawy OCD u dzieci mogą być podobne jak u dorosłych. Jako rodzic zwróć uwagę przede wszystkim na częstotliwość niepokojących zachowań. Powtarzalność rytuałów, wielokrotne powtarzanie „dziwnych” czynności to moment, w którym warto przyjrzeć się temu bliżej i skonsultować ewentualne zaburzenie z psychoterapeutą.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne u nastolatków – na co zwrócić uwagę?

Szczególnie trudne może być rozpoznanie OCD u nastolatków, którzy lepiej niż dzieci maskują swoje zachowania i bywają mniej skorzy do zwierzeń. Tymczasem dojrzewanie i stres szkolny sprzyjają rozwojowi zaburzeń ‒ choroba często objawia się lub nasila między 10. a 18. rokiem życia. W tym wieku tematami obsesji OCD bywają wątki seksualne, moralne, związane z tożsamością oraz relacjami społecznymi. „Rytuały” nastolatka mogą być bardziej skomplikowane, a reakcja na pomoc ‒ negatywna (odmowa terapii, lęk przed diagnozą).

OCD ‒ co warto wiedzieć i jak sobie pomóc?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post OCD ‒ co warto wiedzieć i jak sobie pomóc? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Jak przepracować traumę?

brainhelp — Fri, 28 Nov 2025 13:00:48 +0000

Szacuje się, że ponad 70% populacji na świecie doświadcza w swoim życiu przynajmniej jednego traumatycznego wydarzenia. Może to być przemoc, wypadek, strata, doświadczenie wojny czy inne zdarzenie przekraczające indywidualne możliwości radzenia sobie ze stresem.

Nieprzepracowana trauma może prowadzić do długofalowych konsekwencji psychicznych i fizjologicznych. Badania pokazują, że osoby, które nie uzyskały odpowiedniego wsparcia po trudnym doświadczeniu, są bardziej narażone na rozwój zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, zaburzenia lękowe, zaburzenia osobowości czy problemy ze snem.
Trauma wiąże się również ze zwiększonym ryzykiem nadużywania substancji psychoaktywnych, ponieważ ich działanie może chwilowo łagodzić napięcie emocjonalne i objawy stresu pourazowego.

Czym jest trauma?

Trauma to nie tylko wspomnienie trudnego wydarzenia – to ślad, jaki zostaje w naszym ciele i umyśle po doświadczeniu przekraczającym nasze możliwości poradzenia sobie.

Może być skutkiem wojny, przemocy, wypadku, katastrofy, ale także długotrwałego stresu, zaniedbania emocjonalnego czy braku poczucia bezpieczeństwa.

Każdy człowiek reaguje na traumę inaczej. Dla wielu osób pierwszym sygnałem są nasilony stres, napięcie, trudności ze snem czy poczucie dezorientacji. Świat wokół może wydawać się wtedy chaotyczny i nieprzewidywalny.

U części osób objawy te mijają po pewnym czasie, a u innych mogą rozwinąć się w zespół stresu pourazowego (PTSD) – stan, który wiąże się z nawracającymi wspomnieniami, lękiem, drażliwością czy unikaniem sytuacji przypominających o traumie.

Trauma – czynniki ryzyka

Ryzyko wystąpienia reakcji pourazowej jest złożone i zależy od wieloczynnikowej interakcji między cechami jednostki a jej środowiskiem. Istotną rolę odgrywa indywidualna podatność na stres i traumę, która może wynikać z uwarunkowań biologicznych, psychologicznych oraz społecznych.
Do czynników zwiększających ryzyko należą m.in. uwarunkowania neurobiologiczne, takie jak nadreaktywność układu limbicznego (zwłaszcza ciała migdałowatego) oraz zaburzenia w funkcjonowaniu osi podwzgórze–przysadka–nadnercza (HPA), odpowiedzialnej za regulację reakcji stresowej.
Znaczenie mają również wcześniejsze doświadczenia traumatyczne – zarówno te przeżyte osobiście, jak i obecne w historii rodzinnej, np. poprzez transmisję międzypokoleniową stresu. Doświadczenia wczesnodziecięce, takie jak zaniedbanie emocjonalne, brak stabilnych więzi czy przemoc domowa, mogą prowadzić do obniżenia odporności psychicznej w dorosłości.

Jak leczyć traumę? Terapia psychoanalityczna i psychodynamiczna

Zastanawiasz się, jak radzić sobie z traumą? Jednym ze sposobów na to, aby właściwie przerobić traumę, jest skorzystanie z psychoterapii indywidualnej w konkretnym nurcie. Nasze doświadczenie pokazuje, że terapia psychoanalityczna i psychodynamiczna pozwalają na głęboką eksplorację nieświadomych mechanizmów i przeżyć, które mogą leżeć u podłoża doświadczanej traumy. Praca w tych nurtach opiera się na budowaniu bezpiecznej relacji terapeutycznej, analizie mechanizmów obronnych, przeniesienia i powtarzających się wzorców funkcjonowania. Takie podejście umożliwia stopniowe integrowanie trudnych doświadczeń oraz zrozumienie ich wpływu na obecne życie. Zaleca się, aby terapia była przeprowadzane przez osobę z doświadczeniem i wiedzą w dziedzinie leczenia traumy. Takich specjalistów bez problemu znajdziesz w zespole Centrum Psychoterapii i Pomocy Psychologicznej BrainHELP.

Terapia poznawczo-behawioralna odznacza się wysoką skutecznością w leczeniu traumy u ofiar wypadków samochodowych i osób, które doznały przemocy seksualnej. Ponadto sprawdza się u pacjentów, u których występowanie traumy może być spotęgowane czynnikami genetycznymi.

Jak przepracować traumę z dzieciństwa?

Żeby pokonać traumę, zwłaszcza taką, która jest głęboko zakorzeniona, należy skorzystać ze wsparcia ekspertów. Pierwszą osobą, do której warto się udać, jest psycholog lub psychiatra. Tylko specjalista będzie w stanie postawić diagnozę i zaproponować adekwatne leczenie, oczywiście dopiero po określeniu indywidualnych czynników, takich jak wiek i płeć pacjenta, rodzaj doświadczonej traumy oraz aktualnych warunków życia.

Mierzysz się z trudnościami, generowanymi przez przebytą traumę? Daj sobie szansę na powrót do spokojnego i komfortowego życia i umów się na wizytę jeszcze dzisiaj!

Jak przepracować traumę?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post Jak przepracować traumę? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

DDA – z czym mierzą się dorosłe dzieci alkoholików?

brainhelp — Sat, 21 Jun 2025 15:06:10 +0000

Syndrom DDA (Dorosłych Dzieci Alkoholików) to ogół pewnych zachowań i sposobów myślenia charakterystyczny dla osób, które dorastały w domu, w którym choć jedno z rodziców nadużywało alkoholu. Statystyki pokazują, że z tym syndromem mierzy się kilka milionów Polaków.

DDA – co to znaczy?

Co to jest syndrom DDA? DDA to skrót od „Dorosłe Dziecko Alkoholika”, którym określa się osobę cierpiącą na rozmaite zaburzenia spowodowane doświadczeniami w dzieciństwie związanymi z nadużywaniem alkoholu przez opiekunów. Istnieje zespół cech charakteryzujących osoby z DDA.

Syndrom DDA – z czego wynika?

Zespół lub też syndrom DDA jest spowodowany traumatycznymi przeżyciami. Osoby dorastające z rodzicem będącym alkoholikiem często mają na swoim koncie wiele trudnych doświadczeń, w tym:

dorastanie z brakiem wsparcia ze strony matki lub ojca,
życie w ciągłym napięciu i poczuciu zagrożenia,
doświadczanie przemocy, również seksualnej,
konieczność przejęcia niektórych obowiązków rodzica.

O tym, czy dana osoba rzeczywiście cierpi na syndrom DDA decyduje jej przeszłość oraz zdiagnozowane objawy.

DDA – objawy

Jakie cechy może mieć zatem dorosłe dziecko alkoholika? Wśród fizycznych i psychicznych objawów DDA w dorosłym życiu można wymienić:

odczuwanie ciągłego napięcia emocjonalnego,
trudności z odprężeniem się i odpoczynkiem,
lęk przed odrzuceniem ze strony rodziny, przyjaciół,
trzymanie się pewnych sztywnych schematów myślenia, potrzeba kontroli,
strach przed nowymi sytuacjami w życiu,
problemy ze spełnianiem własnych potrzeb,
trudność w nawiązywaniu bliskich relacji z innymi,
niska samoocena, surowa samokrytyka,
zachowania kompulsywne, takie jak perfekcjonizm czy nadmierna dbałość o czystość.

DDA – test

Nie u wszystkich osób, które dorastały w rodzinie z problemem na tle alkoholowym dojdzie do powstania syndromu DDA. W większości takie osoby radzą sobie w życiu dobrze; zwłaszcza w sferze zawodowej. Zauważając u siebie powyższe objawy, warto zdecydować się nie tylko na wizytę u specjalisty, ale również na test. W tym celu wykorzystuje się rozmaite kwestionariusze, na przykład CAST (Children of Alcoholics Screening Test). Pozwala on określić zidentyfikować zachowania charakterystyczne dla osób z syndromem DDA. Dzięki niemu można także zidentyfikować typ osobowości, jaki przejawia osoba z DDA: bohater, kozioł ofiarny, maskotka czy niewidzialne dziecko. Osoby cierpiące na to zaburzenie mogą również zdecydować się na terapię indywidualną, która pozwala skorygować niewłaściwe sposoby myślenia, schematy zachowań oraz zwalczyć stany lękowe.

Dziecko DDA – jak rozpoznać czy się nim jest?

Z DDA trudno jest „wyrosnąć” samodzielnie. Najczęściej należy przejść odpowiednią drogą, korzystając ze wsparcia bliskich oraz specjalistów. Zauważając cechy DDA w swoim zachowaniu, warto zacząć od wykonania testu, a następnie udać się do terapeuty, aby uzyskać jednoznaczną diagnozę.

DDA – bohater w dorosłym życiu

Osoba z DDA często musiała przejmować rolę rodzica w dzieciństwie. Często dotyczy to najstarszego dziecka, które starało się naprawić sytuację i utrzymać pozory tego, że rodzina funkcjonuje normalnie. Takie zachowania są charakterystyczne dla typu osobowości określanego mianem „dziecięcego bohatera”. W dorosłym życiu takie osoby są często pracoholikami i perfekcjonistami – muszą mieć wszystko pod kontrolą, dlatego nowe sytuacje często wzbudzają w nich strach.

DDA w związku

Związek z osobą cierpiącą na DDA nie należy do najłatwiejszych. Takie osoby mogą mieć problem z wyrażaniem swojej seksualności, zwłaszcza jeśli doświadczyły przemocy seksualnej w dzieciństwie. Wówczas często niezbędna jest współpraca ze specjalistą.

Terapie DDA – kto je prowadzi?

Prowadzeniem terapii dla osób z DDA zajmują się psychoterapeuci oraz psychologowie. To do nich należy się zwrócić w celu uzyskania pomocy.

Jeśli czujesz, że syndrom DDA może dotyczyć Ciebie, skontaktuj się z naszym centrum psychologicznym w Krakowie. W BrainHELP kwestię DDA rozpracowujemy na psychoterapii indywidualnej, która pomaga pacjentom uporać się z niewłaściwymi wzorcami myślenia i działania, a przez to wpływa na znaczną poprawę komfortu ich funkcjonowania w życiu codziennym.

Czujesz, że syndrom DDA może dotyczyć Ciebie?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post DDA – z czym mierzą się dorosłe dzieci alkoholików? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Depresja poporodowa

brainhelp — Fri, 25 Apr 2025 13:09:25 +0000

Depresja staje się coraz poważniejszym problemem dla wielu społeczeństw. Jest to choroba, która znacząco pogarsza jakość życia jednostki, a także jej bliskich. Szacuje się, że w Polsce na depresję może cierpieć nawet pięć milionów osób. Jedną z grup ryzyka są kobiety będące w ciąży lub w połogu. Jeżeli zauważysz u siebie lub bliskiej Ci kobiety pierwsze objawy depresji po urodzeniu dziecka, jak najszybciej skonsultuj się ze specjalistą lub zasugeruj, że taka konsultacja jest ważna.

Depresja poporodowa – definicja

Depresja poporodowa to zaburzenie nastroju, które według klasyfikacji ICD-10 zaliczane jest do epizodów depresyjnych. Kiedy się pojawia? Ten rodzaj depresji zaczyna się zwykle u kobiet po porodzie, najczęściej w ciągu pierwszych kilku tygodni, choć objawy mogą pojawić się nawet do roku po narodzinach dziecka. Warto jednak podkreślić, że depresja poporodowa dotyka nie tylko matki – zdarza się ją też diagnozować u ojców, którzy również mierzą się z wyzwaniami rodzicielstwa i zmianami w życiu rodzinnym.

Depresja poporodowa przyczyny

Ten rodzaj depresji dotyka około 10-15% kobiet po porodzie. Skąd się ona bierze? Depresję poporodową wywołują takie czynniki jak: konieczność sprostania nowej, wymagającej roli, problemy zdrowotne wynikające z przebytej ciąży, wcześniejsze doświadczenie depresji poporodowej lub zwykłej depresji. Do tego dochodzą czynniki genetyczne, czyli wystąpienie depresji lub innej choroby mentalnej u członka rodziny. Na depresję poporodową są również bardziej narażone kobiety, które w okresie przed porodem doświadczyły wysoce stresującego wydarzenia.

Czy depresja poporodowa powraca? U kobiet, które doświadczyły depresji poporodowej, istnieje zwiększone ryzyko jej nawrotu po kolejnych ciążach. Nie oznacza to jednak, że nawrót jest nieunikniony.

Depresja poporodowa – objawy

Kiedy i jak objawia się depresja poporodowa? Żeby doszło do zdiagnozowania depresji poporodowej, muszą być spełnione dwa warunki: depresja wystąpiła w okresie do 6-12 miesięcy od porodu oraz u kobiety wystąpił co najmniej jeden z poniższych objawów przez okres dłuższy niż dwa tygodnie:

obniżony nastrój,
utrata zainteresowania otoczeniem,
utrata zdolności do cieszenia się,
trudności w nawiązywaniu więzi z noworodkiem,
odczuwanie wysokiego poziomu zmęczenia, lęku.

To, jak wygląda depresja poporodowa, jest bardzo indywidualną kwestią. Jednocześnie depresji poporodowej nie należy mylić z tzw. baby blues, czyli syndromem, który przydarza się większości świeżo upieczonych matek. Jest to stan emocjonalny, któremu towarzyszą takie objawy jak umiarkowanie obniżony nastrój, poczucie bycia przytłoczoną nowymi obowiązkami, większa płaczliwość i podatność na bodźce stymulujące, a także problemy z koncentracją i uwagą. Baby blues jest związane ze zmianami hormonalnymi i ustaje po około trzech miesiącach od porodu. Mama doświadczająca tego syndromu najczęściej nie wymaga leczenia, lecz większego wsparcia ze strony bliskich.

Depresja poporodowa – ile trwa?

Epizod depresji poporodowej trwa zazwyczaj od 3 do 9 miesięcy, może jednak się wydłużyć, jeśli depresja nie jest leczona. Kwestia tego, jak długo trwa depresja poporodowa, jest tak samo indywidualna jak to, czym będzie się ona objawiała.

Depresja poporodowa – leczenie

Leczenie depresji poporodowej jest konieczne ze względu na liczne negatywne skutki tej choroby. Jak zatem ją leczyć? Ze względu na możliwe oddziaływanie leków na zdrowie dziecka, matki karmiące piersią często preferują leczenie psychologiczne od farmakologicznego. Badania potwierdzają skuteczność terapii poznawczo-behawioralnej i terapii psychodynamicznej w leczeniu lekkiej bądź umiarkowanej depresji poporodowej. W przypadku ciężkiej depresji, a także u kobiet doświadczających umiarkowanej depresji poporodowej po raz wtóry, jako pierwsza forma pomocy stosowane są jednak antydepresanty.

Niektórzy zastanawiają się, czy depresja poporodowa mija sama. Niestety, matki, które nie zgłaszają się po pomoc mogą doświadczać obniżonego nastroju przez wiele lat, nawet nie zdając sobie sprawy z tego, że jest to pokłosie depresji po urodzeniu dziecka. Gdzie zatem szukać pomocy w przypadku depresji poporodowej? W centrach psychologicznych takich jak BrainHELP. Wybierz psychoterapeutę, który pomoże Ci przejść przez ten trudny okres i zredukuje nieprzyjemne objawy.

Jak pomóc osobie z depresją poporodową?

Korzystanie z psychoterapii nie wyczerpuje wszystkich form pomocy kobiecie cierpiącej na depresję poporodową. Specjaliści zalecają ponadto:

ćwiczenia fizyczne (do sześciu tygodni od porodu nie powinny być one zbyt intensywne),
sesje tzw. aktywnego słuchania, podczas których kobieta może swobodnie podzielić się swoimi myślami z psychologiem, innym specjalistą lub nawet członkiem rodziny czy inną bliską osobą,
zwiększone wsparcie ze strony otoczenia, w szczególności rodziny i przyjaciół.

Nieleczona depresja poporodowa

Nieleczona depresja poporodowa wiąże się z wystąpieniem wielu negatywnych objawów, od zwiększonego ryzyka sięgania po substancje psychoaktywne, pogorszony nastrój i odczuwanie poczucia winy, niezadowolenie z rodzicielstwa aż do skrajnych przypadków, w tym pojawienia się myśli samobójczych czy dzieciobójczych. Zauważając u siebie lub u bliskiej kobiety jakikolwiek z objawów depresji poporodowej, należy skonsultować się z psychologiem lub psychiatrą.

Profilaktyka depresji poporodowej

Wiele stowarzyszeń zajmujących się dbaniem o zdrowie psychiczne dorosłych opracowało własne wskazówki i zalecenia mające na celu wczesne wykrywanie depresji poporodowej u kobiet, ale też doradzanie, jak uniknąć depresji poporodowej. Jednym z najpopularniejszych jest australijski program Beyond Blue ‒ wynik państwowej inicjatywy, której celem jest zwiększanie świadomości na temat depresji oraz jej jak najwcześniejsza diagnoza. Głównym zaleceniem jest to, aby specjaliści zlecali świeżo upieczonym mamom wypełnianie kwestionariuszy EDPS (Edinburgh Postnatal Depression Scale). Jeśli wynik równa się lub jest większy niż 13 punktów, zachodzi wówczas możliwość wystąpienia depresji poporodowej.

Podejrzewasz u siebie depresję poporodową?

Dowiedz się, czym jest depresja poporodowa i jak skutecznie sobie z nią radzić.

Umów wizytę

The post Depresja poporodowa first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Jak przebiega diagnoza ADHD?

brainhelp — Tue, 25 Mar 2025 13:12:19 +0000

Diagnoza wskazująca na występowanie ADHD jest stawiana coraz większej liczbie dorosłych. Jak wyglądają badania, testy diagnostyczne i cały proces diagnozowania ADHD oraz do jakiego specjalisty się udać w celu przeprowadzenia diagnozy?

Diagnoza ADHD u dorosłych – kiedy jest możliwa?

Jak sprawdzić, czy ma się ADHD? Należy udać się do specjalisty, który przeprowadzi badania oraz wywiad. Żeby doszło do rozpoznania zaburzenia, to u dorosłego pacjenta musi wystąpić pięć jego objawów przez co najmniej 6 miesięcy. Ponadto zachowania wskazujące na występowanie ADHD muszą pojawić się w różnych warunkach oraz, po raz pierwszy, przed 12. rokiem życia.

Kto diagnozuje ADHD u dorosłych?

Pierwsze przesłanki można zaobserwować we własnym zakresie. Często w czasie psychoterapii indywidualnej na tego typu zaburzenie może zwrócić uwagę terapeuta. Co jednak dzieje się dalej? Badania na ADHD u dorosłych są przeprowadzane przez psychologa wykonującego testy diagnostyczne oraz kierującego pacjenta do psychiatry, który z kolei przeprowadza rozpoznanie i stawia ostateczną diagnozę. Na pytanie: kto stwierdza ADHD, odpowiadamy zatem jednoznacznie: psychiatra.

Jak diagnozuje się ADHD?

Jeśli podejrzewasz ADHD u swojego dziecka, udaj się do centrum pomocy psychologicznej, w którym z pewnością specjaliści pokierują procesem diagnostycznym. Wiele osób zastanawia się, jak wygląda diagnoza ADHD u dorosłych. Zaleca się, aby pacjent, który zgłosił się o pomoc do psychiatry, przeszedł najpierw badanie ogólnego stanu zdrowia. W ten sposób wyklucza się możliwość oddziaływania innych problemów zdrowotnych na stan psychiczny pacjenta. Diagnoza ADHD jest stawiana na podstawie wyników badań przeprowadzonych na przykład przy użyciu testu DIVA-5 (ang. Diagnostic Interview for ADHD in Adults). Jest to szczegółowy wywiad dotyczących objawów typowych dla ADHD, którego wyniki konsultuje się z psychiatrą.

ADHD – kiedy diagnoza?

ADHD objawia się na dwa główne sposoby – brakiem skupienia oraz nadpobudliwością. Oznaki te mogą wystąpić równocześnie. Brak uwagi obejmuje:

łatwe rozpraszanie się,
trudność w dostrzeganiu szczegółów,
brak organizacji w miejscu pracy lub nauki,
rozpoczynanie zadań i ich niekończenie,
niesłuchanie innych osób, nawet jeśli zwracają się bezpośrednio,
zapominanie o takich rzeczach jak spotkania z innymi czy terminowe płacenie rachunków.

Z kolei nadpobudliwość to:

bieganie zamiast chodzenia,
trudności z utrzymaniem pozycji siedzącej przez dłuższy czas,
bycie głośnym,
słowotok,
notoryczne przerywanie rozmówcom,
odpowiadanie na pytania, zanim te zostaną zadane.

Kiedy zatem diagnozuje się ADHD? Gdy zauważysz powyższe objawy i, co więcej, utrudniają Ci one codzienne funkcjonowanie. W jakim wieku najlepiej zdiagnozować ADHD? Jeśli wykonamy diagnozę w wieku dziecięcym, dziecku z pewnością będzie łatwiej funkcjonować w społeczeństwie. Jeśli jednak nie masz diagnozy ADHD, jesteś osobą dorosłą i czujesz, że „coś jest nie tak” ‒ nie wahaj się skorzystać ze specjalistycznej pomocy.

Więcej na temat objawów ADHD u dorosłych znajdziesz w naszym artykule: Zaskakujące objawy ADHD u dorosłych

Ile kosztuje diagnoza na ADHD?

Cena postawienia diagnozy obejmuje przeprowadzenie konsultacji z psychologiem, następnie wykonanie testu DIVA-5 oraz wydanie pełnej opinii psychologicznej. Do tego należy doliczyć cenę konsultacji z psychiatrą. Ze względu na liczne koszty cząstkowe cena ogólna diagnozy ADHD wynosi obecnie powyżej tysiąca złotych.

Ile trwa diagnoza ADHD?

O tym, ile trwa diagnoza ADHD u dorosłych, decyduje przede wszystkim, to ile czasu potrzebują odpowiedni eksperci – psycholog i psychiatra – do przeanalizowania wyniku testów. Samo wykonanie badania przy użyciu testu DIVA-5 może trwać nawet kilka godzin.

ADHD – orzeczenie czy opinia?

Osoby z ADHD otrzymują opinię z poradni psychologiczno-psychiatrycznej, a nie orzeczenie, jako że ADHD nie jest traktowane jako niepełnosprawność.

Diagnoza ADHD u dzieci – jak jest przeprowadzana?

Jak zdiagnozować ADHD u dziecka? Diagnozowanie ADHD u najmłodszych przebiega inaczej niż dorosłych. Wykorzystywane są inne testy, w tym test przesiewowy, test funkcji poznawczych oraz test neuropsychologiczny. Gdzie zdiagnozować ADHD u dziecka? Najlepiej udać się do poradni zatrudniającej psychologów-diagnostyków specjalizujących się w rozpoznawaniu ADHD właśnie u dzieci.

Diagnoza ADHD u dzieci w Krakowie

Proces diagnozy ADHD u dzieci, bez względu na miejsce przeprowadzania, obejmuje wywiad z rodzicami, obserwację zachowania dziecka oraz testy psychologiczne. Pamiętaj, że wczesne rozpoznanie tego zaburzenia pozwala na skuteczniejsze wsparcie i dobór odpowiednich metod terapii.

Diagnoza ADHD u nastolatków

Do stawiania diagnozy ADHD u nastolatków często stosuje się już ten sam test, co w przypadku dorosłych, czyli DIVA-5.

Diagnoza ADHD u dorosłych w Krakowie

Diagnozowanie ADHD u dorosłych w Krakowie dotyczy naszej poradni – osoby odpowiedzialnej za konsultację psychoterapeutyczną, zapraszamy do kontaktu z specjalistami.

The post Jak przebiega diagnoza ADHD? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Jaki nurt psychoterapii wybrać?

brainhelp — Fri, 14 Mar 2025 12:36:24 +0000

Psychoterapia, inaczej nazywana terapią psychologiczną, to sposób leczenia zaburzeń psychologicznych oraz problemów związanych z psychiką człowieka. Psychoterapia indywidualna nie zawsze jednak wygląda tak samo – istnieją różne nurty psychoterapii, różniące się od siebie założeniami i metodami leczenia. Cechują się one różną skutecznością, w zależności od pacjenta, jego preferencji oraz przypadłości. Jakie typy, nurty psychoterapii są najbardziej znane, najchętniej wykorzystywane i najskuteczniejsze? Jak wybrać i czym kierować się przy wyborze konkretnego nurtu psychoterapeutycznego? Na te pytania postaramy się odpowiedzieć w tym artykule.

Terapia psychodynamiczna – założenia

Główne założenia terapii psychodynamicznej wywodzą się z wczesnych koncepcji psychoanalitycznych, takich jak psychologia ego, psychologia jaźni czy teoria przywiązania. Praktycy terapii psychodynamicznej zakładają, że pacjenci są nieświadomi procesów psychologicznych, jakie w nich zachodzą, dlatego celem terapii jest zidentyfikowanie schematów powtarzających się w sposobie myślenia, zachowania czy odczuwania emocji. Doświadczenia z dzieciństwa są tym, co najbardziej kształtuje człowieka, dlatego w tej formie terapii pacjenci są często proszeni o analizowanie wydarzeń z przeszłości oraz ich wpływu na teraźniejszość. Duży nacisk kładzie się na wewnętrzny świat pacjenta oraz jego relację z psychoterapeutą. Terapia psychodynamiczna jest często stosowana w leczeniu depresji.

Terapia poznawczo-behawioralna – czym się odznacza?

Terapia poznawczo-behawioralna (ang. CBT, cognitive-behavioral psychotherapy) wywodzi się z nurtu terapii behawioralnej powstałej w latach 60. ubiegłego wieku. To jedna z częściej stosowanych współczesnych form terapii. Zgodnie z jej głównymi założeniami zmiany w zachowaniu wyzwalają zmiany w sposobie myślenia, odczuwania emocji oraz oceny. Dwie główne techniki wykorzystywane w ramach CBT to terapia ekspozycyjna oraz terapia poznawcza. Podejście ekspozycyjne polega na wyzwoleniu u pacjenta emocji, na przykład strachu, a następnie dostarczeniu nowych informacji, które zmieniają sieci asocjacyjne odpowiedzialne za negatywne odczucia. Oznacza to zatem konfrontację z negatywnymi przeżyciami w celu skorygowania struktur neuronowych. Z kolei terapia poznawcza opiera się na trójczęściowym modelu emocji, w którym myśli, uczucia i zachowania są ze sobą powiązane. Zmiana wzorców myślenia wpływa na odczuwane emocje oraz zachowanie. Dlatego wiele uwagi poświęca się identyfikacji „niewłaściwych” myśli, w tym myśli automatycznych oraz deprecjonujących. Terapia poznawczo-behawioralna znajduje zastosowanie głównie w leczeniu zaburzeń lękowych, w tym stresu pourazowego, zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, zaburzeń lękowych społecznych oraz fobii.

Na czym polega terapia egzystencjalna?

W psychoterapii podejście egzystencjalne oznacza skupienie się na odczuwaniu „swobody życia”. Celem jest uzyskanie wewnętrznego spokoju poprzez wewnętrzną zgodę na doświadczanie myśli i emocji. Psychoterapeuta stara się ukierunkować pacjenta tak, aby ten odnalazł sens istnienia, zaczął żyć w zgodzie z własnymi wartościami, będąc jednocześnie świadomym swoich ograniczeń. Według jednego z protoplastów tej formy psychoterapii, Viktora Frankla, przyczyną większości problemów psychicznych jest poczucie braku sensu życia. Pomiędzy sensem istnienia i zdrowiem psychicznym istnieje nierozerwalna więź; odnalezienie tego pierwszego powinno automatycznie prowadzić do poprawy tego drugiego. Podejście egzystencjalne może być wykorzystane w psychoterapii osób cierpiących na depresję, w tym doświadczających myśli samobójczych, a także w leczeniu zaburzeń lękowych.

Terapia systemowa – charakterystyka

W podejściu systemowym w psychoterapii głównym czynnikiem oddziałującym na człowieka jest środowisko, w jakim dorastał, w szczególności osoby z najbliższego otoczenia. Zaburzenie psychiczne jest wynikiem nieprawidłowości systemu, czyli konfliktów i nieporozumień w związku lub w rodzinie. Autorytarna matka lub nieobecny ojciec mogą być zatem powodem występowania zaburzeń u dzieci, również wtedy, gdy są one już dorosłe. Dla lepszego zrozumienia problemów w psychoterapii systemowej powinna uczestniczyć cała rodzina. Podczas sesji wszyscy członkowie są traktowani na równi, to znaczy mają prawo do wyrażenia swoich myśli i emocji. Dzięki temu każdy może zostać wysłuchany, co prowadzi do polepszenia komunikacji w obrębie systemu. Celem psychoterapii jest zidentyfikowanie niechcianych schematów, praktykowanych najczęściej przez rodziców, a następnie wypracowanie nowych norm i przekonań u dzieci.

Nurty psychoterapii – który wybrać?

Jaka psychoterapia będzie zatem najlepsza? Wybór odpowiedniego nurtu terapii powinien być dokonywany indywidualnie, zgodnie z problemem pacjenta oraz jego oczekiwaniami – nie istnieje jedna, najskuteczniejsza i najlepsza metoda psychoterapii. Dlatego przed rozpoczęciem psychoterapii konieczne jest przeprowadzenie wywiadu, w ramach którego specjalista przedstawi pacjentowi możliwe sposoby przepracowania problemu. Pacjent powinien być świadom wad i zalet każdej z przedstawionych form psychoterapii. Jeśli dana metoda okaże się nieskuteczna, zawsze możliwe jest rozpoczęcie terapii z użyciem innych technik psychoterapeutycznych. Sprawdź, w jakich nurtach specjalizują się psychoterapeuci z BrainHELP!

Nie wiesz jaki nurt psychoterapii wybrać?

Umów się na pierwszą wizytę i porozmawiaj co będzie dla Ciebie najlepszym wyborem.

Umów wizytę

The post Jaki nurt psychoterapii wybrać? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Jak leczyć uzależnienie od telefonu?

brainhelp — Thu, 06 Mar 2025 13:17:06 +0000

Rosnąca popularność smartfonów, a także ich wielofunkcyjność, zmieniły sposób, w jaki odbieramy media i komunikujemy się z innymi ludźmi. Niewielki ekran stał się dla jego użytkowników na tyle atrakcyjny, że coraz częściej słyszy się o uzależnieniu od telefonu. Czy rzeczywiście jest się czego obawiać? Jak radzić sobie w sytuacji, gdy spędzamy zdecydowanie za dużo czasu na tzw. „scrollowaniu”?

Jak się nazywa uzależnienie od telefonu komórkowego? Według definicji o fonoholizmie możemy mówić, gdy dostrzegamy ‒ również u dorosłych ‒ nadmierne i niekontrolowane korzystanie z urządzenia. Osoby dotknięte tym problemem odczuwają silną potrzebę ciągłego sprawdzania powiadomień, korzystania z mediów społecznościowych czy grania w gry mobilne.

Fonoholizm czyli uzależnienie od telefonu – objawy

Zanim przyjrzymy się bliżej oznakom uzależnienia od telefonu, warto zastanowić się nad tym, czym tak naprawdę jest uzależnienie. W psychiatrii uzależnienie jest definiowane jako nawracające zachowanie, którego dana osoba nie jest w stanie kontrolować pomimo jego negatywnych konsekwencji. Do tego występuje również psychologiczna lub fizyczna zależność, przez którą zachowanie jest kontynuowane. Do najczęściej spotykanych objawów fonoholizmu należą:

ograniczenie interakcji z innymi osobami w realnym świecie na rzecz kontaktów online,
pogorszenie się wyników w szkole, na studiach lub w pracy zawodowej,
problemy z zasypianiem, zwłaszcza we wcześniej porze dnia,
uczucie gratyfikacji podczas korzystania z urządzenia,
dyskomfort związany z byciem daleko od smartfona,
przewlekły ból nadgarstka i szyi.

Przyczyny uzależnienia od telefonu

Istnieje wiele przyczyn, dla których dana osoba staje się uzależniona od telefonu. Ryzyko jest szczególnie duże w przypadku nastolatków. Główne powody występowania uzależnienia od telefonu to:

nadmierne korzystanie z mediów społecznościowych, które obecnie odbywa się głównie przez telefon,
szukanie akceptacji ze strony otoczenia,
potrzeba bycia ciągle poinformowanym i strach przed byciem „poza informacją”, czyli tzw. FOMO,
nieśmiałość w nawiązywaniu relacji w prawdziwym świecie,
brak alternatywnych sposobów spędzania czasu.

Ciągle sięgasz po telefon, nawet bez powodu?

Fonoholizm to problem, który może negatywnie wpływać na Twoje zdrowie i relacje. Sprawdź skuteczne metody walki z uzależnieniem od telefonu!

Umów wizytę

Jak leczyć uzależnienie od telefonu?

Gdy zauważymy pierwsze objawy mogące świadczyć o wystąpieniu uzależnienia od telefonu u siebie lub u bliskiej osoby, powinniśmy reagować jak najszybciej. Daje to większe szanse na szybkie pokonanie problemu. Jak zatem walczyć z uzależnieniem od telefonu?

Na początku warto zastanowić się nad przyczyną wystąpienia uzależnienia – dlaczego tak często sięgamy po telefon? Jest to dla nas źródłem dopaminy, sposobem na radzenie sobie z samotnością czy może służy nad do nawiązywania i pielęgnowania relacji z innymi? Kolejny krok w leczeniu fonoholizmu to świadoma próba ograniczenia czasu korzystania z telefonu. Warto zacząć planować dzień w ten sposób, aby w codziennym harmonogramie jak najwięcej czasu poświęcać na inne czynności, niezwiązane z byciem online.

Jak jeszcze można pokonać uzależnienie od telefonu? Nowe hobby, uprawianie sportu czy spotkania z najbliższymi są w tym zakresie niezwykle pomocne. Jeśli mimo tych zmian nadal czujemy, że nie radzimy sobie z uzależnieniem, powinniśmy wówczas udać się na psychoterapię indywidualną, najlepiej do psychoterapeuty specjalizującego się w leczeniu uzależnień. Współpraca z takim ekspertem zaczyna się zazwyczaj od przeprowadzenia dokładnego wywiadu, którego celem jest postawienie diagnozy. Następnie pacjent oraz psychoterapeuta wspólnie zastanawiają się nad przyczyną występowania problemu, a także opracowują plan, jak wyjść, wyleczyć się z uzależnienia do telefonu.

Zastanawiasz się, jakie są skutki uzależnienia od telefonu? Już odpowiadamy!

Warto sobie uświadomić, że fonoholizm w skutkach może prowadzić do pogorszenia relacji międzyludzkich, problemów ze snem, trudności w koncentracji oraz wzrostu poziomu stresu i lęku. W skrajnych przypadkach wpływa na zdrowie psychiczne i fizyczne, dlatego warto świadomie kontrolować czas spędzany na telefonie i dbać o cyfrową równowagę.

Uzależnienie od telefonu a depresja – czy są ze sobą powiązane?

Badania przeprowadzone wśród studentów w Chinach wykazały, że osoby uzależnione od telefonu są bardziej narażone na zachorowanie na depresję. Częściej mierzą się również z takimi problemami jak zaburzenia lękowe, pogorszona jakość snu czy impulsywne zachowania. Jest to niewątpliwie kolejny powód, dla którego warto przeanalizować swoją relację ze smartfonem.

Jeśli dostrzegasz wśród swoich najbliższych lub też zauważasz u siebie objawy uzależnienia od telefonu i zastanawiasz się, co robić, skontaktuj się z profesjonalistami z BrainHELP. Razem z nami Ty lub bliska Ci osoba poradzi sobie z problemem i przestanie być uzależniona od telefonu. Pamiętaj, że wychodzenie z uzależnienia jest procesem i potrzeba na to czasu ‒ nic nie dzieje się nagle.

The post Jak leczyć uzależnienie od telefonu? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Jak pomóc osobie w depresji?

brainhelp — Wed, 29 Jan 2025 09:04:03 +0000

Jeśli osoba z naszego bliskiego otoczenia (członek rodziny albo przyjaciel) zmaga się z depresją, naturalnym jest, że chcielibyśmy wesprzeć ją w walce z chorobą. Jak to zrobić? Czy to w ogóle możliwe? O tym, jak może wyglądać nasza pomoc dla ludzi z depresją, przeczytasz poniżej.

Pomoc dla osoby z depresją

To oczywiste, że nie posiadasz specjalistycznej wiedzy o tym, jak pomóc osobie w depresji. Nie zastąpisz jej psychoterapeuty ani nie sprawisz, że choroba zniknie. Jednak Twoje wsparcie jako bliskiej osoby może polegać na czymś zupełnie innym. Po pierwsze, możesz sprawić, że ktoś taki poczuje się lepiej w danym momencie, a po drugie, możesz skłonić go do skorzystania z profesjonalnej pomocy.

Co konkretnie możesz zrobić?

Pilnuj, by osoba z depresją systematycznie przyjmowała leki, jeśli ma je przepisane. Kluczowe są pierwsze tygodnie farmakoterapii, czyli okres między rozpoczęciem przyjmowania leku a pierwszymi efektami jego działania, który może być bardzo demotywujący dla chorego.
Umów chorego do psychoterapeuty, oczywiście za jego zgodą. Psychoterapia indywidualna to ‒ obok leczenia farmakologicznego ‒ najlepsza metoda radzenia sobie z depresją. Na pierwsze spotkanie możecie pójść razem, jeśli chory tak woli. Czuwaj, by bliska Ci osoba nie odwoływała kolejnych sesji i regularnie uczęszczała na spotkania.
Spędzajcie razem czas. Nie zostawiaj chorego samego ze swoimi myślami. Zadbaj o jego aktywność fizyczną, choćby to był spacer po lesie. Wypożyczcie mądre książki, obejrzyjcie lekki film.
Porzuć atmosferę przymusu. Zachęcaj, ale nie zmuszaj. Uszanuj wolę chorego, jeśli akurat chce pobyć sam albo nie ma ochoty na proponowane przez Ciebie aktywności. Czasem pomoc w leczeniu depresji to po prostu bycie w pobliżu.
Zatroszcz się o zbilansowaną dietę dla osoby z depresją, czyli produkty bogate w składniki odżywcze, lekkostrawne, naturalne, pozbawione pestycydów i kwasów tłuszczowych. Najlepiej unikać cukru oraz używek, takich jak alkohol.
Przypominaj choremu, że depresję można wyleczyć.
Porozmawiaj ze specjalistą, który najlepiej wskaże, jak pomóc osobie w depresji. Niewykluczone, że także Tobie zaproponuje cykl spotkań, bo takie doświadczenie może być trudne nie tylko dla chorego, ale także dla jego bliskich.

Tego unikaj:

frazesów typu „weź się w garść”, „nie przesadzaj”, „dramatyzujesz” ‒ powodują tylko poczucie braku zrozumienia u chorej osoby;
bagatelizowania problemów chorego ‒ coś, co dla zdrowego będzie drobną przeszkodą, dla osoby z depresją może być barierą nie do przeskoczenia;
bazowania na wiedzy pozyskanej z niewiarygodnych źródeł ‒ najlepszych odpowiedzi na Twoje pytania udzieli specjalista i to jego powinieneś prosić o rady w zakresie pomocy w leczeniu depresji.

Nie bierz do siebie wszystkiego, co usłyszysz od osoby z depresją. W gorszym momencie może powiedzieć Ci coś przykrego, obrzucić inwektywami, a nawet zachować się agresywnie. To wynika ze stanu emocjonalnego, w jakim się znajduje, a nie jest przejawem jej złej woli.

Depresja ‒ gdzie szukać pomocy?

W internecie znajdziesz szereg telefonów alarmowych, pod którymi można otrzymać pomoc osobom z depresją. Poniżej prezentujemy kilka z nich:

Antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji: tel. 22 594 91 00

ITAKA – Antydepresyjny telefon zaufania: tel. 22 484 88 01

116 123 – bezpłatny kryzysowy telefon zaufania dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym

800 12 12 12 – bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży Rzecznika Praw Dziecka

A oto dane teleadresowe do naszej placówki:

Centrum Psychoterapii i Pomocy Psychologicznej BrainHELP

ul. Lenartowicza 21/7

30-038 Kraków

Jeśli chcesz umówić bliską osobę na spotkanie z terapeutą, możesz skontaktować się z nami od poniedziałku do soboty w godzinach 9:00 – 21:00.

Jak pomóc osobie z depresją, która nie chce pomocy?

To może być największa przeszkoda. Łatwiej pomagać, jeśli chory współpracuje: spożywa posiłki, chętnie odpowiada na zaproszenia do wspólnej aktywności, rozmawia… Dużo trudniej, jeśli osoba z depresją odmawia przyjęcia pomocy. Co wtedy?

Nic na siłę. Straszenie, szantażowanie, podstęp i podobne zabiegi, mające skłonić chorą osobę do pójścia na terapię, mogą przynieść skutek odwrotny do zamierzonego.

Spróbuj dowiedzieć się, jaka jest przyczyna niechęci ze strony osoby cierpiącej na depresję. Dlaczego odmawia skorzystania z pomocy? Czego się obawia? Może nie chce pójść do specjalisty sama i potrzebuje towarzystwa? Może się wstydzi? Może boi się leczenia farmakologicznego? A może to zwykły lęk przed czymś nowym i trudno jej uczynić pierwszy krok?

Jeśli chory nie zgadza się na stacjonarną wizytę u terapeuty, zaproponuj psychoterapię online. Konsultacja bez wychodzenia z domu może być czymś łatwiejszym do zaakceptowania dla kogoś, komu trudno przełamać barierę. W ofercie BrainHELP znajduje się psychoterapia indywidualna online dla dorosłych ‒ szczegóły można znaleźć na naszej stronie internetowej.

Bądź cierpliwy, wyrozumiały i… po prostu bądź. Korzystaj z wyżej wymienionych sposobów pomocy osobom z depresją. Może jeśli nie będziesz naciskać, ale spokojnie zachęcać, podczas któregoś ze wspólnych spacerów chory w końcu wyrazi zgodę na leczenie.

Pamiętaj: blogi i fora mogą nie być wystarczające. Skorzystaj z doświadczenia psychologów i psychoterapeutów. Nie obawiaj się szukać profesjonalnej pomocy.

Jak wygląda terapia indywidualna?

Konsultacja początkowa

Pierwsze spotkania mają na celu poznanie Twoich trudności, historii oraz oczekiwań wobec terapii.

Regularne sesje

Spotkania odbywają się raz w tygodniu i trwają 50 minut (w terapii psychodynamicznej lub psychoanalitycznej 2–3 razy w tygodniu).

The post Jak pomóc osobie w depresji? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.