Psychologia | BrainHELP

Zaburzenia komunikacji w relacjach, kiedy warto zgłosić się do psychologa?

brainhelp — Fri, 03 Jul 2026 13:29:57 +0000

Komunikacja jest fundamentem każdej relacji: partnerskiej, rodzinnej, przyjacielskiej czy zawodowej. To dzięki niej możemy wyrażać swoje potrzeby, emocje i oczekiwania. Gdy jednak pojawiają się trudności w porozumiewaniu się, nieporozumienia, konflikty lub poczucie niezrozumienia, relacje zaczynają cierpieć. Zaburzenia komunikacji mogą prowadzić do frustracji, osamotnienia, a nawet rozpadu ważnych więzi.

Warto pamiętać, że problemy komunikacyjne nie zawsze wynikają ze złej woli. Często są efektem utrwalonych schematów zachowań, trudności emocjonalnych, doświadczeń z przeszłości lub braku odpowiednich umiejętności interpersonalnych. W takich sytuacjach pomoc psychologa może okazać się niezwykle wartościowa.

Czym są zaburzenia komunikacji interpersonalnej i jak je rozpoznać?

Zaburzenia komunikacji interpersonalnej to trudności w skutecznym przekazywaniu i odbieraniu informacji, emocji oraz potrzeb w relacjach z innymi ludźmi. Mogą przejawiać się na wiele sposobów i dotyczyć zarówno komunikacji werbalnej, jak i niewerbalnej.

Do najczęstszych sygnałów świadczących o problemach komunikacyjnych należą:

częste nieporozumienia i konflikty,
poczucie bycia niezrozumianym,
trudności w wyrażaniu emocji i potrzeb,
unikanie rozmów na ważne tematy,
przerywanie rozmówcy lub brak umiejętności słuchania,
nadmierna krytyka, oskarżanie lub wycofywanie się z kontaktu,
problemy z wyrażaniem własnego zdania.

Osoby doświadczające zaburzeń komunikacji często mają poczucie, że „mówią, ale nikt ich nie słyszy”. Z kolei ich bliscy mogą odczuwać podobne frustracje. Taka sytuacja prowadzi do narastającego napięcia i pogłębiania problemów w relacjach.

Jak radzić sobie z zaburzeniami komunikacji społecznej na co dzień?

Poprawa komunikacji wymaga przede wszystkim zwiększenia świadomości własnych zachowań i sposobu prowadzenia rozmów. W codziennym funkcjonowaniu pomocne mogą być następujące działania:

Aktywne słuchanie

Zamiast skupiać się na przygotowywaniu odpowiedzi, warto poświęcić uwagę temu, co mówi druga osoba. Zadawanie pytań i parafrazowanie wypowiedzi pomaga lepiej zrozumieć rozmówcę.

Mówienie o swoich uczuciach

Komunikaty typu „Ja” pozwalają wyrażać emocje bez obwiniania drugiej osoby. Przykładowo zamiast powiedzieć: „Nigdy mnie nie słuchasz”, można powiedzieć: „Czuję się pomijany, gdy nie mogę dokończyć swojej wypowiedzi”.

Rozpoznawanie emocji

Silne emocje mogą utrudniać konstruktywną rozmowę. Warto nauczyć się zauważać momenty, w których złość, lęk czy frustracja przejmują kontrolę nad komunikacją.

Szukanie wspólnych rozwiązań

Dobra komunikacja nie polega na wygraniu sporu, ale na znalezieniu rozwiązania, które uwzględnia potrzeby obu stron.

Jeżeli mimo podejmowanych prób problemy utrzymują się przez dłuższy czas, warto rozważyć konsultację psychologiczną.

Zaburzona komunikacja w rodzinie, kiedy ciągłe kłótnie to sygnał do terapii?

Każda rodzina doświadcza konfliktów. Problem pojawia się wtedy, gdy nieporozumienia stają się codziennością, a rozmowy regularnie kończą się kłótniami, wzajemnymi pretensjami lub milczeniem.

Niepokojącymi sygnałami mogą być:

powtarzające się konflikty dotyczące tych samych tematów,
brak możliwości spokojnej rozmowy,
narastająca wrogość między członkami rodziny,
wycofywanie się z kontaktu i unikanie wspólnego spędzania czasu,
trudności w komunikacji między rodzicami a dziećmi.

Terapia rodzinna lub konsultacja psychologiczna może pomóc zidentyfikować źródła problemów i wypracować nowe sposoby komunikowania się. Często okazuje się, że pod powierzchnią codziennych konfliktów kryją się niezaspokojone potrzeby emocjonalne, lęki lub niewypowiedziane oczekiwania.

Zaburzenia komunikacji w małżeństwie: jak psycholog pomaga uratować związek?

Jednym z najczęstszych powodów zgłaszania się par do psychologa są właśnie problemy komunikacyjne. Partnerzy często mają poczucie, że przestali się rozumieć, a każda rozmowa kończy się konfliktem lub wzajemnym rozczarowaniem.

Psycholog lub terapeuta par pomaga:

zrozumieć mechanizmy konfliktów,
poprawić umiejętność słuchania i wyrażania emocji,
rozpoznawać potrzeby obu partnerów,
budować bezpieczną przestrzeń do rozmowy,
odbudowywać zaufanie i bliskość.

W terapii par celem nie jest wskazanie winnego, ale stworzenie warunków do lepszego wzajemnego zrozumienia. Dzięki temu partnerzy mogą nauczyć się rozwiązywać konflikty w sposób konstruktywny i odbudować relację opartą na szacunku oraz współpracy.

Kiedy warto zgłosić się do psychologa?

Jeżeli problemy komunikacyjne powodują cierpienie, wpływają na jakość relacji lub utrudniają codzienne funkcjonowanie, nie warto czekać, aż sytuacja sama się poprawi.

W Centrum BrainHELP oferujemy wsparcie doświadczonych psychologów, psychoterapeutów oraz terapeutów rodzinnych, którzy pomagają zrozumieć źródła problemów i wypracować skuteczniejsze sposoby porozumiewania się.

Zaburzenia komunikacji w relacjach, kiedy warto zgłosić się do psychologa?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post Zaburzenia komunikacji w relacjach, kiedy warto zgłosić się do psychologa? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Diagnoza autyzmu ‒ co musisz o niej wiedzieć?

brainhelp — Wed, 17 Jun 2026 09:07:10 +0000

Zaburzenia ze spektrum autyzmu są coraz częstszym tematem badań. Dzięki temu zyskujemy coraz więcej informacji na temat przebiegu tego zaburzenia, jego symptomów, a także sposobu jego diagnozy i leczenia. Jak zdiagnozować autyzm?

Jak wygląda diagnoza autyzmu?

Autyzm to zaburzenie które charakteryzuje się problemami w interakcjach społecznych oraz komunikacji z innymi ludźmi, a także wąskim zakresem zainteresowań oraz powtarzalnymi zachowaniami. Osoby cierpiące na autyzm wykazują ponadto wysoką wrażliwość na niektóre bodźce zewnętrzne. Według raportów autyzm jest najczęściej rozpoznawany około 18. miesiąca życia dziecka. Jak diagnozuje się autyzm?

Pierwszymi zauważalnymi objawami są zaburzenia niemowy oraz brak reakcji na komunikaty werbalne i niewerbalne. Autyzm jest rozpoznawany na podstawie Międzynarodowego Systemu Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10. W pełni wiarygodną diagnozę autyzmu można postawić dopiero wtedy, gdy dziecko osiągnie wiek 2‒3 lat. Diagnozę o obecności spektrum autyzmu stawia się na podstawie wywiadu, czyli historii rozwoju dziecka oraz obserwacji reakcji malucha w różnych sytuacjach.

Kto diagnozuje autyzm? Jaki lekarz się tym zajmuje?

Stwierdzeniem autyzmu zajmują się jedynie specjaliści, tacy jak lekarze rodzinni, psychiatrzy lub psychologowie. Każdy z tych ekspertów pełni inną funkcję w procesie diagnozy. Do jakiego lekarza się udasz, jeśli masz podejrzenie autyzmu u dziecka? Lekarz rodzinny jest często pierwszym punktem kontaktu, który rozpoznaje niepokojące objawy oraz kieruje rodziców do innego specjalisty. Kto zatem, jaki lekarz może stwierdzić autyzm? Tu zwykle udajesz się do specjalnej poradni, centrum zdrowia psychicznego. Psycholog tam pracujący jest w stanie ocenić funkcje poznawcze i emocjonalne malucha, z kolei psychiatra przeprowadza ostateczną diagnozę autyzmu oraz przedstawia możliwości terapii.

Wiesz już, kto stawia diagnozę autyzmu. Zauważasz z pewnością, że jest to proces. Ale ‒ jak długi?

Ile trwa diagnoza autyzmu?

Diagnoza autyzmu zajmuje zazwyczaj od kilku tygodni do kilku miesięcy. W przypadku niemowlaków zaleca się odczekanie do momentu, aż ukończą co najmniej drugi rok życia. Czy wiek niemowlęcy to jedyny moment, w którym można dostrzec syndromy tego zaburzenia? W jakim wieku można zdiagnozować autyzm i w jakim wieku autyzm rzeczywiście się diagnozuje?

Kiedy diagnozuje się autyzm?

Kiedy można zdiagnozować autyzm? Nie istnieją ograniczenia wiekowe dotyczące tego, w jakim wieku pacjenta pojawia się diagnoza autyzmu. Osoby będące w spektrum tego zaburzenia mogą zostać zostać zdiagnozowane zarówno w wieku dziecięcym, jak i nastoletnim czy po osiągnięciu dorosłości. Sposób diagnozowania autyzmu u dzieci i u dorosłych jest nieco inny.

Jak wygląda diagnoza autyzmu u dorosłych? Wszystko, co musisz wiedzieć

W przypadku dorosłych autyzm jest stwierdzany na podstawie wywiadu z pacjentem, obserwacji jego zachowania oraz odpowiedzi udzielanych w badaniach testowych. Niekiedy specjaliści proszą również o opinię najbliższe osoby, w tym rodzinę i przyjaciół. Pomocne w postawieniu diagnozy mogą okazać się także filmiki z dzieciństwa. Osoby podejrzewające występowanie u siebie autyzmu mogą wypełnić kwestionariusz AQ (ang. Autism Spectrum Quotient). Pytania umieszczone w tym scenariuszu pozwalają określić nasilenie cech osobowości związanych z autyzmem. To test przesiewowy, którego wysoki wynik wskazuje na to, że warto skonsultować się z ekspertem takim jak psycholog czy psychiatra.

Niekiedy podejrzenie występowania autyzmu pojawia się po zapoznaniu się z artykułem na temat tego zaburzenia lub w trakcie terapii innych zaburzeń. W przypadku dorosłych postawienie szybkiej diagnozy jest trudniejsze niż w przypadku dzieci. Dzieje się tak głównie z tego powodu, że taka osoba wykształciła już sposoby radzenia sobie z problemami, przez co objawy spektrum autyzmu są skutecznie ukrywane. To jeden z wielu powodów, dla których należy zawsze skontaktować się ze sprawdzoną specjalistą w celu uzyskania wiarygodnej diagnozy.

Gdzie zdiagnozować autyzm u dorosłych? Kto się tym zajmuje?

Kto diagnozuje autyzm dorosłych? Podobnie jak w przypadku dzieci, diagnozą autyzmu zajmuje się psycholog i psychiatra. Psycholog przeprowadza testy oraz krótką obserwację zachowania pacjenta. Po uzyskaniu opinii psychologa należy udać się do psychiatry. Podejmie się on postawienia ostatecznej diagnozy, a także zaproponuje możliwe formy terapii. Prowadzeniem psychoterapii indywidualnej dla osób w spektrum autyzmu zajmują się zarówno psychoterapeuci, jak i psychiatrzy.

Diagnoza dziecka z autyzmem

W celu wyeliminowania autyzmu u dziecka warto przeprowadzić test przesiewowy w postaci kwestionariusza M-CHAT-R. Składa się on z dwudziestu pytań dotyczących zachowania dziecka. Pytania te odnoszą się do kluczowych obszarów diagnozy dziecka ze spektrum autyzmu, takich jak komunikacja, relacje społeczne i reakcje na bodźce. Uzyskanie wysokiego wyniku powinno skłonić rodziców do konsultacji z dziecięcym psychologiem lub psychiatrą.

Diagnoza spektrum autyzmu to dopiero początek. Warto podkreślić, że autyzm nie jest zaburzeniem, którego można się całkowicie pozbyć. Jest to zaburzenie, z którym należy się nauczyć sprawnie funkcjonować. Jeśli Twoje dziecko otrzymało diagnozę autyzmu, pomyśl o wsparciu psychologicznym, które uzyskasz np. w poradni dla dzieci i młodzieży BrainHELP.

Diagnoza autyzmu ‒ co musisz o niej wiedzieć?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post Diagnoza autyzmu ‒ co musisz o niej wiedzieć? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Choroba afektywna dwubiegunowa: objawy, które łatwo pomylić z cechami charakteru

brainhelp — Fri, 22 May 2026 09:16:10 +0000

Choroba afektywna dwubiegunowa to przewlekłe zaburzenie psychiczne, w którym występują naprzemienne epizody depresji oraz (hipo)manii. W praktyce klinicznej jej wczesne objawy często bywają mylone z temperamentem, stresem lub „trudnym charakterem”, co znacząco opóźnia diagnozę. Objawy mogą wpływać na emocje, zachowanie, sen, poziom energii i sposób myślenia, a ich nasilenie różni się w zależności od fazy choroby.

Pierwsze objawy choroby dwubiegunowej u dorosłych – jak odróżnić chorobę od charakteru?

Początek choroby często jest subtelny. Zamiast wyraźnych epizodów, pojawiają się zmiany nastroju i energii: okresy nadmiernej energii, pobudzenia i pewności siebie nagłe spadki nastroju i wycofanie społeczne problemy ze snem (bez uczucia zmęczenia lub przeciwnie – bezsenność z wyczerpaniem) impulsywne decyzje (wydatki, zmiany pracy, ryzykowne zachowania). Według DSM-5-TR kluczowe jest to, że objawy mają charakter epizodyczny. Pojawiają się i znikają, a nie są stałą cechą osobowości.

Objawy manii i hipomanii – kiedy „duża energia” staje się sygnałem ostrzegawczym

Epizod (hipo)manii to jeden z głównych elementów choroby: wyraźnie podwyższony lub drażliwy nastrój zmniejszona potrzeba snu (np. 2–4 godziny bez zmęczenia) gonitwa myśli i szybka mowa wzrost aktywności i wielozadaniowość skłonność do ryzykownych zachowań Różnica między manią a hipomanią polega głównie na nasileniu objawów i wpływie na codzienne funkcjonowanie (mania zwykle je znacząco zaburza).

Objawy depresyjne – najczęstsza faza choroby

Fazy depresyjne są często dominującym obrazem klinicznym: obniżony nastrój i utrata zainteresowań brak energii i przewlekłe zmęczenie trudności z koncentracją poczucie winy i bezwartościowości zaburzenia snu i apetytu myśli rezygnacyjne lub samobójcze W tej fazie choroba bywa mylona z depresją jednobiegunową. Objawy psychotyczne w chorobie afektywnej dwubiegunowej W cięższych epizodach mogą pojawić się objawy psychotyczne: urojenia (np. wielkościowe lub prześladowcze) omamy zaburzenia oceny rzeczywistości Najczęściej występują one w manii lub ciężkiej depresji.

Depresja czy choroba dwubiegunowa? Najczęstsze pomyłki diagnostyczne

Depresja może wyglądać bardzo podobnie do fazy depresyjnej choroby dwubiegunowej. Kluczową różnicą jest obecność w przeszłości epizodów manii lub hipomanii. Typowe sygnały sugerujące chorobę dwubiegunową: epizody „nadmiernej energii” w przeszłości szybkie zmiany nastroju rodzinne występowanie zaburzeń afektywnych brak pełnej odpowiedzi na same leki przeciwdepresyjne.

Kiedy zgłosić się po pomoc?

Warto skonsultować się ze specjalistą, jeśli: zmiany nastroju utrudniają codzienne funkcjonowanie pojawiają się epizody nadmiernego pobudzenia lub głębokiej depresji występują zachowania ryzykowne lub myśli samobójcze Wczesna diagnoza znacząco poprawia rokowanie i pozwala dobrać skuteczne leczenie (farmakoterapia + psychoterapia).

W Centrum Psychoterapii i Pomocy Psychologicznej BrainHELP pracują doświadczeni specjaliści, którzy pomagają przejść przez chorobę afektywną dwubiegunową i dobrać odpowiednie leczenie dostosowane do indywidualnych potrzeb. Jeśli zauważasz u siebie lub bliskiej osoby opisane objawy, nie zwlekaj, umów wizytę pod numerem telefonu 889 744 448.

Choroba afektywna dwubiegunowa: objawy, które łatwo pomylić z cechami charakteru

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post Choroba afektywna dwubiegunowa: objawy, które łatwo pomylić z cechami charakteru first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Anhedonia ‒ definicja, przyczyny, objawy, leczenie

brainhelp — Thu, 19 Mar 2026 21:16:20 +0000

Jeżeli bodźce, aktywności lub sytuacje, które wcześniej wywoływały reakcje pozytywne, przestają generować jakiekolwiek uczucia przyjemności, a pacjent zgłasza subiektywne doświadczenie „braku emocji”, może to wskazywać na rozwój anhedonii. W artykule omawiamy potencjalne mechanizmy etiologiczne tego zaburzenia, jego zróżnicowaną manifestację kliniczną oraz aktualne możliwości terapeutyczne.

Anhedonia ‒ co to takiego?

Najprościej rzecz ujmując, anhedonia to brak odczuwania emocji czy też ‒ innymi słowy ‒ spłycenie emocjonalne u pacjenta. Określamy go jako osobę nieodczuwającą emocji jakichkolwiek. Pozytywnych, ale też negatywnych. Kogoś takiego nie tylko trudno ucieszyć, ale także wyprowadzić z równowagi. Kluczowe jest to, że brak uczuć nie jest chwilowy. Stan anhedonii może trwać tygodniami, miesiącami, a nawet latami.

Anhedonia jest zaburzeniem z zakresu dysfunkcji afektywnych, obejmujących regulację nastroju, emocji oraz aktywności układu nagrody. Może występować jako odrębna kategoria kliniczna, jednak najczęściej stanowi objaw towarzyszący epizodom depresyjnym. Ponadto może pojawiać się jako efekt uboczny stosowania niektórych farmaceutyków lub jako konsekwencja odstawienia substancji psychoaktywnych, takich jak alkohol.

Bywa, że problemy z odczuwaniem emocji pojawiają się w wyniku traumatycznego wydarzenia albo długotrwałego stresu. Na prawdopodobieństwo wystąpienia choroby wpływają także geny.

Anhedonia ‒ objawy

Jakie odczucia zgłasza osoba doświadczająca anhedonii? W istocie – bardzo niewiele. Pacjenci często opisują swoje funkcjonowanie jako „brak emocji” lub „niemożność odczuwania przyjemności”. Należy podkreślić, że nie jest to jedynie subiektywna deklaracja, lecz realna utrata zdolności do generowania i podtrzymywania reakcji afektywnych. Osoba z anhedonią wykazuje znaczące obniżenie wrażliwości na bodźce nagradzające, co przekłada się na trudność w doświadczaniu radości, satysfakcji, ekscytacji czy motywacji do podejmowania aktywności.

Brak odczuwania przyjemności często współwystępuje z redukcją całego spektrum emocjonalnego – zarówno pozytywnego, jak i negatywnego. W przeciwieństwie do dysforii, w anhedonii nie dochodzi do zastąpienia dawniej przyjemnych doświadczeń emocjami przykrymi; raczej przestają one wywoływać jakąkolwiek reakcję afektywną. Dominującym obrazem klinicznym staje się więc emocjonalne spłycenie oraz wyraźna obojętność wobec bodźców, które wcześniej miały istotne znaczenie motywacyjne lub emocjonalne.

Brak emocji i odczuwania uczuć to podstawowe objawy tego zaburzenia. Jakie inne symptomy mogą towarzyszyć anhedonii?

brak zainteresowania tym, co wcześniej sprawiało radość (pracą, hobby, przyjaciółmi);
zmniejszone zainteresowanie relacjami i izolacja społeczna (unikanie rodziny, znajomych);
utrata motywacji do podejmowania jakichkolwiek aktywności;
luki we wspomnieniach (nie tylko brak pozytywnych emocji, ale też trudności z przypomnieniem sobie miłych rzeczy z przeszłości);
mniejsza wrażliwość na bodźce zmysłowe (np. utrata apetytu);
obojętność wobec przyszłości, brak planów i marzeń;
pustka emocjonalna, wyobcowanie i samotność;
objawy somatyczne: zmęczenie, problemy ze snem albo nadmierna senność.

Anhedonia ‒ leczenie

Narzędziem wykorzystywanym w diagnozowaniu anhedonii jest SHAPS, czyli kwestionariusz Skali Odczuwania Przyjemności. Pacjent odpowiada w nim na szereg pytań dotyczących aktywności potencjalnie sprawiających radość, a na podstawie wyników specjalista orzeka, z jakim stopniem choroby mamy do czynienia.

Jak leczyć anhedonię?

Kluczową rolę odgrywa psychoterapia, szczególnie w nurcie psychodynamicznym lub psychoanalitycznym.

W tych podejściach terapeutycznych praca koncentruje się na odkrywaniu i rozumieniu nieświadomych konfliktów, które wpływają na zdolność pacjenta do przeżywania przyjemności i emocjonalnej bliskości. Terapeuta pomaga pacjentowi zauważyć powtarzające się wzorce relacyjne, mechanizmy obronne oraz sposoby unikania emocji, które mogą prowadzić do emocjonalnego „odrętwienia”.

Proces terapeutyczny obejmuje:
• pogłębianie świadomości własnych uczuć i motywów,
• analizę trudności w przeżywaniu przyjemności i bliskości,
• odbudowywanie zdolności do przeżywania emocji poprzez relację terapeutyczną,
• stopniowe integrowanie doświadczeń emocjonalnych, które wcześniej były wypierane lub odcinane.

Celem terapii psychodynamicznej i psychoanalitycznej jest przywrócenie naturalnej zdolności do przeżywania radości, zainteresowania, przyjemności oraz pełniejszej gamy emocji, a także trwała zmiana u podstaw problemu – nie tylko redukcja objawów.

Niekiedy wsparciem w leczeniu anhedonii jest farmakoterapia. Psychoterapeuci podkreślają też rolę stylu życia w przypadku niezdolności do odczuwania wrażeń. Sport, zdrowe odżywianie, odpowiednia ilość snu ‒ to ważne aspekty dla osób, które cierpią na brak radości z życia.

Jeśli czujesz, że znajdujesz się w takim momencie w życiu, kiedy nic Cię nie cieszy, nie zwlekaj! Umów się na spotkanie ze specjalistą, np. takim z centrum psychologicznego BrainHELP, i zapewnij sobie dostęp do rozmaitych emocji.

OCD ‒ co warto wiedzieć i jak sobie pomóc?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post Anhedonia ‒ definicja, przyczyny, objawy, leczenie first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Borderline ‒ jak rozpoznać to zaburzenie?

brainhelp — Mon, 02 Mar 2026 21:30:48 +0000

Zaburzenie osobowości typu borderline, znane również jako osobowość chwiejna emocjonalnie typu borderline, a także osobowość z pogranicza, przejawia się poprzez niestabilne myśli, emocje i zachowania. Nie jest to choroba, lecz zaburzenie, które w psychologii leczy się jedynie poprzez psychoterapię.

Co to jest osobowość borderline? Zaburzenie, czy choroba?

Co to jest zaburzenie osobowości typu borderline? Zaburzenie osobowości typu borderline (borderline personality disorder, BPD) jest złożoną i przewlekłą formą zaburzenia osobowości, charakteryzującą się głęboką niestabilnością emocjonalną, impulsywnością oraz trudnościami w utrzymaniu spójnej tożsamości i relacji interpersonalnych. Pojęcie „borderline” wywodzi się z historii psychiatrii i psychoanalizy, gdzie opisano je jako obszar pomiędzy neurozami a psychozami – stąd nazwa „pogranicze” zaburzeń psychicznych. Termin ten został wprowadzony i rozwinięty w XX wieku, a jego znaczenie ewoluowało wraz z postępem psychiatrii i psychoterapii.

Borderline – przyczyny. Skąd się bierze?

Jakie są główne przyczyny występowania zaburzenia osobowości typu borderline? Uwarunkowania zwiększające ryzyko wystąpienia tego zaburzenia są różnorodne. Wśród nich znajdują się zarówno czynniki genetyczne, jak i psychospołeczne oraz neurobiologiczne. Występowaniu borderline sprzyjają czynniki środowiskowe, takie jak trauma. Według statystyk jedna trzecia pacjentów z tego typu zaburzeniem osobowości była ofiarą napaści seksualnej lub gwałtu w wieku dorosłym.

Osobowość borderline – cechy i objawy. Jak rozpoznać borderline?

Na czym polega borderline? Co czuje osoba z borderline? Należy zwracać uwagę na typowe objawy, które manifestują się poprzez określone samopoczucie lub zachowania. Tak, jeśli pytamy o to, jakie są objawy choroby borderline, warto podkreślić to, że oznaki borderline widać zarówno w zachowaniu, jak i w subiektywnych odczuciach pacjenta.

W praktyce klinicznej osoby z BPD często prezentują charakterystyczny zestaw zachowań i doświadczeń. Klasyczne objawy obejmują skrajną niestabilność emocjonalną, impulsywność, chroniczne poczucie pustki, intensywny lęk przed odrzuceniem oraz trudności w utrzymaniu trwałych relacji interpersonalnych. Te objawy mogą manifestować się jako gwałtowne zmiany nastroju, szybkie wchodzenie i wychodzenie z bliskich relacji czy tendencja do reagowania na odrzucenie z dużym natężeniem emocji.

Psychodynamiczne ujęcie podkreśla również specyficzne mechanizmy, przez które osoby z borderline próbują radzić sobie z wewnętrznym napięciem. Przykładowo, zachowania autoagresywne (np. samookaleczenia) mogą mieć funkcję regulacyjną – przynoszą chwilową ulgę od psychicznego bólu, który wydaje się trudny do zniesienia. Tego rodzaju działania nie są rozumiane jedynie jako impulsywne czy manipulacyjne, lecz jako próba radzenia sobie z intensywnymi i przytłaczającymi emocjami, które osoba nie potrafi inaczej zintegrować.

Borderline – przykłady

Klasycznym objawem zaburzenia osobowości typu borderline są częste huśtawki nastroju. Osoby cierpiące na to zaburzenie doświadczają wielu uczuć jednocześnie, z przewagą tych negatywnych. Uczucie chaosu i braku stabilności mogą wywołać również zmiany życiowe, takie jak nowa praca lub problemy w związku. Ponadto strach przed odrzuceniem zmusza takie osoby do izolowania się od innych. Osoby cierpiące na borderline często przejawiają ambiwalentne zachowania wobec najbliższych. Z jednej strony robią wszystko, aby utrzymać rodzinę i przyjaciół przy sobie, a z drugiej często się od nich oddalają lub niespodziewanie się dystansują.

Borderline – kiedy się ujawnia? W jakim wieku?

W jakim wieku pojawia się zaburzenie borderline? W wielu przypadkach pierwsze objawy zespołu borderline są widoczne już w czasie dzieciństwa lub dorastania. Zaburzenie jest najczęściej wykrywane w okresie wczesnej dorosłości.

Psychodynamiczne mechanizmy wyjaśniające trudności w relacjach

Jednym z kluczowych aspektów psychodynamicznego rozumienia BPD jest rola przeniesienia i przeciwprzeniesienia w terapii. Osoby z BPD często projektują na innych swoje wewnętrzne konflikty i uczucia, co może powodować intensywne reakcje terapeutyczne. Przeniesienie, czyli przenoszenie uczuć i oczekiwań z ważnych relacji z przeszłości na terapeutę, może ujawniać utrwalone wzory relacyjne, takie jak obawa przed odrzuceniem lub ambiwalencja wobec bliskości. Natomiast przeciwprzeniesienie, emocjonalne reakcje terapeuty, stanowi ważne źródło informacji klinicznej o tym, jak pacjent wpływa na otoczenie i jakie konflikty wewnętrzne aktywizuje w innych

Z perspektywy psychodynamicznej borderline nie jest jedynie zbiorem objawów, lecz sposobem funkcjonowania ukształtowanym przez relacje, doświadczenia emocjonalne i mechanizmy obronne. Zrozumienie tych procesów pozwala spojrzeć na trudności pacjentów z większą empatią i uważnością, a terapia staje się przestrzenią do stopniowej integracji emocji, relacji i obrazu siebie.

Zaburzenie osobowości typu borderline nie jest zazwyczaj leczone przy użyciu środków farmakologicznych. Zamiast tego stosuje się psychoterapię. Jej skuteczność zależy przede wszystkim od stworzenia adekwatnego planu z odpowiednimi metodami leczenia, a także zaangażowania pacjenta oraz jego najbliższych. W przypadku dorosłych i dzieci terapia powinna uwzględniać również rodziców.

W Centrum Pomocy Psychologicznej i Psychoterapii BrainHELP pracujemy w oparciu o to właśnie rozumienie. Nasz zespół tworzą specjaliści pracujący w nurcie psychodynamicznym, posiadający doświadczenie w diagnozie i terapii osób z zaburzeniem osobowości typu borderline. Towarzyszymy pacjentom w procesie budowania większej stabilności emocjonalnej, głębszego rozumienia siebie oraz bezpieczniejszych relacji z innymi.

Borderline ‒ jak rozpoznać to zaburzenie?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post Borderline ‒ jak rozpoznać to zaburzenie? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Depresja w ujęciu psychodynamicznym – jak rozumieć wewnętrzne przyczyny smutku?

brainhelp — Thu, 22 Jan 2026 16:19:36 +0000

Depresja to nie tylko przygnębienie czy chwilowy spadek nastroju. W ujęciu psychodynamicznym jest to złożony proces psychiczny, w którym przeszłe doświadczenia, relacje z bliskimi i wewnętrzne konflikty odgrywają kluczową rolę. Rozumienie depresji z tej perspektywy może pomóc zarówno osobom zmagającym się z tym zaburzeniem, jak i specjalistom, w diagnozie i planowaniu terapii.

Skąd bierze się depresja? Wewnętrzne konflikty i doświadczenia z dzieciństwa

Psychoterapia psychodynamiczna zakłada, że wiele problemów emocjonalnych ma swoje źródło w dzieciństwie i w relacjach z najbliższymi. Depresja często wiąże się z niewyrażonymi emocjami, poczuciem winy lub wstydu, a także z nieświadomym konfliktem między tym, czego pragniemy, a tym, czego oczekuje od nas otoczenie. Osoba z depresją może doświadczać wewnętrznego krytyka, który podważa jej poczucie własnej wartości i utrudnia codzienne funkcjonowanie.

Z perspektywy psychodynamicznej istotne jest, że symptomy depresji – takie jak smutek, brak energii czy wycofanie społeczne – często są zewnętrznym wyrazem głębszych, nieuświadomionych procesów psychicznych. Na przykład osoba, która od dziecka doświadczała nadmiernej krytyki, może w dorosłym życiu reagować depresją w sytuacjach wymagających oceny własnej wartości.

Mechanizmy obronne a depresja

Depresja często współwystępuje z mechanizmami obronnymi, które mają chronić jednostkę przed odczuwaniem silnego lęku lub poczucia winy. W psychodynamice mówi się o takich mechanizmach jak wyparcie, projekcja czy identyfikacja z agresorem. Mechanizmy te pomagają przetrwać trudne emocje, ale jednocześnie mogą utrwalać smutek, poczucie beznadziejności i izolację społeczną.

W praktyce terapeutycznej oznacza to, że pacjent może nie być świadomy, dlaczego czuje się przygnębiony. Często w toku rozmowy ujawniają się wspomnienia z dzieciństwa, konflikty z rodzicami lub trudności w relacjach rówieśniczych. Psychoterapeuta pomaga pacjentowi zrozumieć, jak te doświadczenia wpływają na jego obecne emocje i zachowania, co jest pierwszym krokiem do zmiany.

Terapia psychodynamiczna w depresji

Podejście psychodynamiczne w leczeniu depresji koncentruje się na odkrywaniu nieświadomych przyczyn smutku i konfliktów wewnętrznych. Sesje terapeutyczne stwarzają przestrzeń do refleksji nad własnymi emocjami, potrzebami i relacjami. Terapeuta pomaga pacjentowi zrozumieć, w jaki sposób przeszłe doświadczenia kształtują obecne odczucia i reakcje, a także wspiera rozwijanie strategii radzenia sobie w codziennym życiu.

Ważnym aspektem terapii jest również praca nad wzmacnianiem poczucia własnej wartości i zrozumieniem własnych granic emocjonalnych. Poprzez świadomość własnych mechanizmów obronnych pacjent uczy się rozpoznawać i wyrażać emocje w sposób bezpieczny, co może prowadzić do stopniowego zmniejszenia objawów depresyjnych.

Depresja w ujęciu psychodynamicznym to nie tylko objawy, ale także głęboko zakorzenione procesy psychiczne związane z relacjami i doświadczeniami z przeszłości. Zrozumienie tych mechanizmów pozwala na skuteczniejszą terapię i większą samoświadomość. Praca nad rozpoznawaniem własnych emocji, zrozumienie nieświadomych konfliktów i rozwijanie strategii radzenia sobie może przynieść trwałą poprawę samopoczucia.

Jeżeli czujesz, że depresja wpływa na Twoje codzienne życie, warto poszukać wsparcia u specjalistów. W Centrum Psychoterapii i Pomocy Psychologicznej BrainHELP mamy terapeutów z doświadczeniem w nurcie psychodynamicznym, którzy pomogą Ci zrozumieć przyczyny smutku i wspólnie wypracować strategie radzenia sobie. Skontaktuj się z nami i dowiedz się więcej o możliwościach terapii.

Depresja w ujęciu psychodynamicznym – jak rozumieć wewnętrzne przyczyny smutku?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post Depresja w ujęciu psychodynamicznym – jak rozumieć wewnętrzne przyczyny smutku? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Superwizja psychologiczna. Dlaczego jest niezbędna praktyce terapeutycznej?

brainhelp — Thu, 15 Jan 2026 21:35:14 +0000

Superwizja jest jednym z kluczowych elementów pracy psychologa i psychoterapeuty, ale czym dokładnie jest? Czy jest to tylko konsultacja dotycząca trudniejszego przypadku, czy może coś znacznie bardziej złożonego?

Superwizję najlepiej rozumieć jako zorganizowany proces uczenia się, w którym specjalista (superwizor) wspiera terapeutę w rozwijaniu kompetencji, analizowaniu relacji terapeutycznej i zrozumieniu własnych reakcji. Nie chodzi tu jedynie o „zadawanie pytań o pacjenta”, lecz o pogłębione spojrzenie na cały kontekst pracy klinicznej. I tu automatycznie pojawia się kolejne pytanie: czy superwizja może być traktowana jako forma terapii własnej? Odpowiedź brzmi: nie. Choć może dotykać emocji terapeuty, jej celem nie jest leczenie, ale rozwój zawodowy.

Kto właściwie może prowadzić superwizję?

Superwizja jest odrębną specjalizacją, a superwizorzy przechodzą dodatkowe, wieloletnie szkolenia, aby móc analizować proces terapeutyczny, Wymaga to nie tylko głębokiej wiedzy klinicznej, ale także umiejętności rozpoznawania zjawisk takich jak przeniesienie, przeciwprzeniesienie, reakcje emocjonalne terapeuty i jego wzorce pracy. Czy więc każdy terapeuta powinien mieć superwizora? Coraz więcej środowisk naukowych i klinicznych odpowiada: tak.

Jednak po co właściwie superwizja? Czy chodzi wyłącznie o poprawę jakości prowadzonej terapii, czy może o coś znacznie głębszego?

Choć jednym z jej głównych celów jest wsparcie terapeuty w podejmowaniu trafnych decyzji klinicznych, analizie trudnych przypadków czy lepszym rozumieniu procesów zachodzących w relacji terapeutycznej, superwizja nie ogranicza się jedynie do korekty błędów. To również przestrzeń rozwojowa – miejsce, w którym terapeuta może przyjrzeć się swoim własnym reakcjom, przekonaniom i schematom, które niekiedy nieświadomie przenosi do procesu terapii.

W tym kontekście warto zadać kolejne pytanie: czy superwizja służy bardziej pacjentowi, czy terapeucie?
W praktyce – obu. Pacjent korzysta z lepszej jakości pracy terapeuty, a terapeuta zyskuje możliwość zatrzymania się, refleksji i uporządkowania treści, które czasem mogą go przytłaczać. To właśnie dlatego mówi się, że superwizja pełni funkcję profilaktyczną, chroniącą takich specjalistów przed wypaleniem zawodowym oraz nadmiernym obciążeniem emocjonalnym.

Jak wygląda superwizja psychologiczna od środka?

W modelach opartych na mentalizacji superwizja staje się jeszcze bardziej dialogowa. Superwizor i terapeuta wspólnie zastanawiają się nad stanami umysłu pacjenta, ale też nad tym, co dzieje się w głowie samego terapeuty. To rodzi kolejne pytanie: czy superwizja powinna być neutralna, czy może angażująca emocjonalnie? Współczesne podejścia sugerują, że bez autentycznego zaangażowania trudno o realny rozwój zawodowy.

Patrząc na wyniki badań, rekomendacje towarzystw psychoterapeutycznych i doświadczenia klinicystów, staje się jasne, że superwizja nie jest dodatkiem do pracy terapeuty -jest jej fundamentem. To ona pozwala pracować bezpiecznie, etycznie i skutecznie, jednocześnie chroniąc zarówno pacjenta, jak i samego terapeutę.

Superwizja to inwestycja – inwestycja w rozwój zawodowy, w jakość pracy klinicznej i w własną samoświadomość, która stanowi fundament odpowiedzialnego pomagania. Ale co właściwie oznacza „inwestycja” w tym kontekście? Nie chodzi jedynie o czas czy środki finansowe, ale o gotowość do ciągłego uczenia się i konfrontowania się z własnymi ograniczeniami. W psychoterapii trudno bowiem o obszar, który w pełni rozwijałby się bez regularnej refleksji nad własną pracą.

Superwizja psychologiczna. Dlaczego jest niezbędna praktyce terapeutycznej?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post Superwizja psychologiczna. Dlaczego jest niezbędna praktyce terapeutycznej? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Osobowość narcystyczna – jak rozpoznać, że masz z nią do czynienia?

brainhelp — Mon, 08 Dec 2025 21:02:48 +0000

Narcystyczne zaburzenie osobowości (NZO) to trwały wzorzec funkcjonowania psychicznego, który obejmuje przekonanie o własnej wyjątkowości, potrzebę podziwu oraz ograniczoną zdolność do odczuwania empatii. Objawy zazwyczaj ujawniają się w późnym okresie dojrzewania lub na wczesnym etapie dorosłości.

Zaburzenie to wpływa nie tylko na otoczenie, ale także na samą osobę je przejawiającą — prowadzi do wysokiego poziomu stresu, trudności w relacjach, niestabilnego poczucia własnej wartości oraz obniżonej jakości życia.

Osobowość narcystyczna – cechy

W przestrzeni publicznej często słyszy się o „toksycznych narcyzach” czy „osobach wysysających energię”. Choć tego typu określenia są uproszczeniem, to rzeczywiście odnoszą się do niektórych trudnych zachowań związanych z NZO.

Diagnoza tego zaburzenia opiera się na specyficznych cechach i wzorcach funkcjonowania. Osoba z narcystycznym zaburzeniem osobowości zazwyczaj:

postrzega siebie jako jednostkę wyjątkową, zasługującą na specjalne traktowanie,
uzależnia poczucie własnej wartości od opinii innych,
wyznacza cele głównie po to, by zdobywać uznanie i podziw,
ma trudność z rozumieniem uczuć i potrzeb innych ludzi,
tworzy relacje powierzchowne, pełniące funkcję regulowania nastroju i wzmacniania własnej wartości.

W relacjach społecznych może to prowadzić do zachowań dominujących, manipulacyjnych lub chłodnych emocjonalnie — często nie z zamiarem wyrządzenia szkody, lecz w wyniku nieprawidłowych mechanizmów radzenia sobie.

Czy narcyz wie, że jest narcyzem?

Okazuje się, że większość narcyzów jest świadoma tego, że są narcyzami. Wykazały to badania przeprowadzone przez specjalistów z University of Washington. Udowodnili oni, że narcyzi są świadomi na przykład braku empatii przejawiającej się w ich zachowaniu.

Typy osobowości narcystycznej

Obraz kliniczny zaburzeń osobowości narcystycznej jest złożony. Niegdyś rozpoznawano jedynie narcyzm wielkościowy, dzisiaj wiemy, że oprócz tego istnieje również narcyzm wrażliwy. Czym różnią się te dwa typy osobowości narcystycznej?
Osoby cierpiące na narcyzm wielkościowy często wywierają dobre pierwsze wrażenie, a znajomi przypisują im wiele pozytywnych cech. Jednocześnie są dużymi ekstrawertykami, częściej odczuwają zazdrość oraz mają zawyżoną samoocenę.

Z kolei pacjenci w osobowości narcystycznej wrażliwej przejawiają zachowania lękowe i unikające, mogą cierpieć na depresję, a także borykają się z niską samooceną oraz problemami w relacjach. Narcyzm przejawia się przede wszystkim w sposobie myślenia – osoby cierpiące na to zaburzenie uważają, że są wyjątkowe oraz zasługują na specjalną uwagę ze strony otoczenia.

Narcystyczne zaburzenia osobowości – objawy

Bycie narcyzem przejawia się przede wszystkim poprzez powyżej opisane zachowania. Narcyza charakteryzują ponadto patologiczne cechy osobowości, takie jak egocentryzm, poczucie wyższości, a także poszukiwanie uwagi czy chęć wzbudzania podziwu u innych.

Objawy osobowości narcystycznej stają się dobrze widoczne w gabinecie psychoterapeuty. Narcyz chce wywrzeć dobre wrażenie na terapeucie, przez co opowiada ubarwione lub zafalszowane historie, w których zawsze odnosi sukcesy. Z kolei osoby z wrażliwym typem osobowości narcystycznej będą w swoich opowiadaniach stawiały się głównie w roli ofiary.

O objawach narcyzmu przeczytasz wiele treści poradnikowych w internecie. Pamiętaj jednak, że profesjonalną diagnozę w tym kontekście może postawić jedynie specjalista, który bazuje na danych, faktach, a nie jedynie emocjach.

Osobowość narcystyczna – przyczyny

Przyczyny narcyzmu są złożone. Badania pokazały, że narcyzm wielkościowy ma inne podłoże niż narcyzm wrażliwy. Do występowania narcyzmu wielkościowego przyczynia się:

przemoc emocjonalna, słowna lub fizyczna przeżyta w dzieciństwie,
wrogość, pobłażliwość lub nadmierna kontrola rodziców,
brak odpowiedniej walidacji ze strony otoczenia,
unikający i odrzucający styl przywiązania.

Z kolei występowaniu narcyzmu wrażliwego sprzyja:

doświadczenie przemocy fizycznej lub złego traktowania w okresie dzieciństwa,
nadmierna pobłażliwość ze strony matki lub nadmierna kontrola,
brak walidacji ze strony otoczenia,
odrzucenie, zimna postawa rodziców,
lękowy styl przywiązania.
Osobowość narcystyczna a związki

Związek z narcyzem należy do trudnych. Osoby cierpiące na zaburzenie narcystyczne mają tendencję do traktowania relacji w sposób powierzchowny. Wydają się one niestabilne w uczuciach, również ze względu na impulsywne i ryzykowne zachowania. Z tych względów do skorzystania z terapii indywidualnej namawia się często również partnera/partnerkę narcyza. Pomocna może być też psychoterapia par.

Osobowość narcystyczna – test

Narcyzm jako zaburzenie osobowości można zdiagnozować na podstawie testu osobowości, który składa się z kilkunastu pytań. W tym celu należy skonsultować się z ekspertem takim jak psycholog lub psychoterapeuta.

W BrainHELP znajdziesz wielu specjalistów, którzy świetnie znają się na świecie narcyzów: wiedzą, jak ich diagnozować oraz jak prowadzić proces ich leczenia.

Czy narcyzm jest uleczalny?

Jak postępować w razie otrzymania diagnozy osobowości narcystycznej? Narcystyczne zaburzenia osobowości można leczyć, chociaż wielu narcyzów rezygnuje z terapii w trakcie jej trwania. W skutecznym leczeniu tego zaburzenia osobowości istotne jest przede wszystkim ustalenie realistycznych celów. Ich osiągnięcie da pacjentowi poczucie sprawczości i pozwoli uniknąć niechcianych zachowań, takich jak rozczarowanie lub gniew, na wypadek porażki. Psychoterapeuta powinien również dokładnie przedstawić plan leczenia, a także jasno określić rolę jego samego i pacjenta.

Osobowość narcystyczna – jak rozpoznać, że masz z nią do czynienia?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post Osobowość narcystyczna – jak rozpoznać, że masz z nią do czynienia? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Jak przepracować traumę?

brainhelp — Fri, 28 Nov 2025 13:00:48 +0000

Szacuje się, że ponad 70% populacji na świecie doświadcza w swoim życiu przynajmniej jednego traumatycznego wydarzenia. Może to być przemoc, wypadek, strata, doświadczenie wojny czy inne zdarzenie przekraczające indywidualne możliwości radzenia sobie ze stresem.

Nieprzepracowana trauma może prowadzić do długofalowych konsekwencji psychicznych i fizjologicznych. Badania pokazują, że osoby, które nie uzyskały odpowiedniego wsparcia po trudnym doświadczeniu, są bardziej narażone na rozwój zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, zaburzenia lękowe, zaburzenia osobowości czy problemy ze snem.
Trauma wiąże się również ze zwiększonym ryzykiem nadużywania substancji psychoaktywnych, ponieważ ich działanie może chwilowo łagodzić napięcie emocjonalne i objawy stresu pourazowego.

Czym jest trauma?

Trauma to nie tylko wspomnienie trudnego wydarzenia – to ślad, jaki zostaje w naszym ciele i umyśle po doświadczeniu przekraczającym nasze możliwości poradzenia sobie.

Może być skutkiem wojny, przemocy, wypadku, katastrofy, ale także długotrwałego stresu, zaniedbania emocjonalnego czy braku poczucia bezpieczeństwa.

Każdy człowiek reaguje na traumę inaczej. Dla wielu osób pierwszym sygnałem są nasilony stres, napięcie, trudności ze snem czy poczucie dezorientacji. Świat wokół może wydawać się wtedy chaotyczny i nieprzewidywalny.

U części osób objawy te mijają po pewnym czasie, a u innych mogą rozwinąć się w zespół stresu pourazowego (PTSD) – stan, który wiąże się z nawracającymi wspomnieniami, lękiem, drażliwością czy unikaniem sytuacji przypominających o traumie.

Trauma – czynniki ryzyka

Ryzyko wystąpienia reakcji pourazowej jest złożone i zależy od wieloczynnikowej interakcji między cechami jednostki a jej środowiskiem. Istotną rolę odgrywa indywidualna podatność na stres i traumę, która może wynikać z uwarunkowań biologicznych, psychologicznych oraz społecznych.
Do czynników zwiększających ryzyko należą m.in. uwarunkowania neurobiologiczne, takie jak nadreaktywność układu limbicznego (zwłaszcza ciała migdałowatego) oraz zaburzenia w funkcjonowaniu osi podwzgórze–przysadka–nadnercza (HPA), odpowiedzialnej za regulację reakcji stresowej.
Znaczenie mają również wcześniejsze doświadczenia traumatyczne – zarówno te przeżyte osobiście, jak i obecne w historii rodzinnej, np. poprzez transmisję międzypokoleniową stresu. Doświadczenia wczesnodziecięce, takie jak zaniedbanie emocjonalne, brak stabilnych więzi czy przemoc domowa, mogą prowadzić do obniżenia odporności psychicznej w dorosłości.

Jak leczyć traumę? Terapia psychoanalityczna i psychodynamiczna

Zastanawiasz się, jak radzić sobie z traumą? Jednym ze sposobów na to, aby właściwie przerobić traumę, jest skorzystanie z psychoterapii indywidualnej w konkretnym nurcie. Nasze doświadczenie pokazuje, że terapia psychoanalityczna i psychodynamiczna pozwalają na głęboką eksplorację nieświadomych mechanizmów i przeżyć, które mogą leżeć u podłoża doświadczanej traumy. Praca w tych nurtach opiera się na budowaniu bezpiecznej relacji terapeutycznej, analizie mechanizmów obronnych, przeniesienia i powtarzających się wzorców funkcjonowania. Takie podejście umożliwia stopniowe integrowanie trudnych doświadczeń oraz zrozumienie ich wpływu na obecne życie. Zaleca się, aby terapia była przeprowadzane przez osobę z doświadczeniem i wiedzą w dziedzinie leczenia traumy. Takich specjalistów bez problemu znajdziesz w zespole Centrum Psychoterapii i Pomocy Psychologicznej BrainHELP.

Terapia poznawczo-behawioralna odznacza się wysoką skutecznością w leczeniu traumy u ofiar wypadków samochodowych i osób, które doznały przemocy seksualnej. Ponadto sprawdza się u pacjentów, u których występowanie traumy może być spotęgowane czynnikami genetycznymi.

Jak przepracować traumę z dzieciństwa?

Żeby pokonać traumę, zwłaszcza taką, która jest głęboko zakorzeniona, należy skorzystać ze wsparcia ekspertów. Pierwszą osobą, do której warto się udać, jest psycholog lub psychiatra. Tylko specjalista będzie w stanie postawić diagnozę i zaproponować adekwatne leczenie, oczywiście dopiero po określeniu indywidualnych czynników, takich jak wiek i płeć pacjenta, rodzaj doświadczonej traumy oraz aktualnych warunków życia.

Mierzysz się z trudnościami, generowanymi przez przebytą traumę? Daj sobie szansę na powrót do spokojnego i komfortowego życia i umów się na wizytę jeszcze dzisiaj!

Jak przepracować traumę?

Skontaktuj się z nami.

Umów wizytę

The post Jak przepracować traumę? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.

Epizody maniakalne – co to jest i jak sobie z nimi radzić?

brainhelp — Fri, 04 Jul 2025 12:52:42 +0000

Mianem manii określa się epizodyczne zaburzenia zachowania. Co to jest epizod maniakalny? Charakterystyczne cechy tego stanu to wyraźne pobudzenie, problemy ze snem, irracjonalne zachowania, zmienny nastrój, problemy z koncentracją, zaburzone myślenie i ograniczona możliwość oceny sytuacji.

Występowanie epizodów maniakalnych jest typowe dla zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. Mania wpływa na zdrowie osoby cierpiącej na tę chorobę oraz na jej relacje z najbliższymi osobami. Niewytłumaczalne zachowania często mają przykre konsekwencje prawne czy finansowe.

Epizod maniakalny – objawy

Jakie są główne objawy stanu lub zespołu maniakalnego, który nieformalnie bywa też określany mianem „nerwicy maniakalnej”? Należy do nich przede wszystkim:

drażliwy lub euforyczny nastrój,
gadatliwość,
gonitwa myśli,
megalomania wynikająca z urojeń – chory jest przekonany o swojej wielkości, o tym, że jego zdolności są nieograniczone,
zachowania hedonistyczne, często irracjonalne czy wręcz ryzykowne,
zmniejszona potrzeba snu oraz zmniejszony apetyt,
problemy z koncentracją, pobudzenie organizmu, chęć robienia kilkunastu czynności jednocześnie.

Ile trwa epizod maniakalny?

Kwestia tego, ile trwa epizod maniakalny jest ściśle uzależniona od danego przypadku. Zazwyczaj, aby zachowanie wskazujące na manię rzeczywiście zostało za nią uznane, musi ono utrzymywać się przez co najmniej tydzień. Czas trwania epizodu maniakalnego może się jednak wydłużyć do nawet kilku miesięcy w zależności od pacjenta. U osób z chorobą afektywną dwubiegunową do wystąpienia pierwszego epizodu maniakalnego dochodzi zazwyczaj około 18. roku życia.

Mania – przyczyny jej występowania

Przyczyny wystąpienia stanu maniakalnego są być różne. Mogą być związane z zaburzeniami działania układu limbicznego, czyli tej części mózgu, która odpowiada za regulowanie procesów związanych z odczuwaniem emocji, w tym radości, przyjemności czy strachu. Za przyczyny manii uznaje się również nadczynność nadnerczy czy tarczycy lub mocznicę. Dużą rolę w wystąpieniu epizodu maniakalnego może mieć również stres, a także wystąpienie ciężkiej choroby, doświadczenie urazu fizycznego lub psychicznego w wyniku np. śmierci bliskiej osoby. Większe ryzyko zachorowania na chorobę dwubiegunową, a w konsekwencji na doświadczanie epizodów maniakalnych, mają również dzieci chorych rodziców.

Leczenie manii – jak wygląda?

Leczenie epizodów maniakalnych jest przeprowadzane głównie za pomocą odpowiednich farmaceutyków. Pacjentowi podawane są leki przeciwpsychotyczne i normotymiczne, a także przeciwdepresyjne. Ważnym elementem leczenia jest również psychoterapia indywidualna, której celem jest pomoc pacjentowi w kontrolowaniu swoich zachowań.

Epizody depresyjne i maniakalne

Gdy epizody maniakalne przeplatają się z epizodami depresyjnymi, wówczas dana osoba cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową, kiedyś nazywaną również depresją maniakalną. Objawami epizodu depresyjnego są obniżenie nastroju, odczuwanie przewlekłego smutku, apatii oraz znaczne obniżenie samooceny. Epizody maniakalne w chorobie afektywnej dwubiegunowej mogą występować na przemian z epizodami depresyjnymi; pomiędzy nimi występuje również tzw. okres remisji, gdy pacjent nie doświadcza żadnego z epizodów chorobowych.

Epizod maniakalny z objawami psychotycznymi

W epizodzie maniakalnym z objawami psychotycznymi poza objawami charakterystycznymi dla manii występują również halucynacje, urojenia, natrętne myśli oraz agresywne zachowanie. Chorej osobie może wydawać się, że słyszy głosy zachęcające ją do podejmowania irracjonalnych zachowań.

Jeśli w swoim życiu mierzysz się z epizodami maniakalnymi, które przeplatają się z fazą depresyjną ‒ nie czekaj!

Skorzystaj z fachowej pomocy i wyrównaj komfort swojego życia. W BrainHELP mamy grono wykwalifikowanych specjalistów, którzy chętnie podejmą się pracy z osobami chorującymi na chorobę afektywną dwubiegunową i nie tylko.

Umów wizytę

The post Epizody maniakalne – co to jest i jak sobie z nimi radzić? first appeared on Centrum BrainHELP.pl.